Zoals geschreven, begon het allemaal met Ally McBeal. Daar heb ik dan ook de hele DVD serie van staan, om deze om de paar jaar opnieuw in een marathon-tempo door te nemen. Ik ben überhaupt een grote fan van het werk van David E. Kelley (de man achter Ally McBeal). Boston Legal (..Danny Crane…) staat stipt op nummer 2 (maar dit is minder een vrouwenserie dan Ally McBeal, denk ik); Boston Public en The Practice ken ik ook vrij goed. Hoewel ik niets met de rechtspraak heb. Gek he? Kan er nog wel bij.

Wat mij opvalt aan de meest recente vrouwenseries, Lipstick Jungle en Cashmere Mafia, is dat de moderne -meestal New Yorkse- vrouw graag een cliché vrouw én een cliché man wil zijn. En op wereldniveau is dit blijkbaar een belangrijk gegeven, want sinds Sex In The City is het een hot onderwerp. Eigenlijk ken ik geen enkele mannenserie waarin de mannen zo mannelijk zijn als de vrouwen in de vrouwenseries van dit moment (ben je er nog?). De vrouwen hebben allemaal banen op “topniveau” of doen er tenminste toch alles aan om dit te bereiken, terwijl ze een voortdurende strijd voeren tegen en voor mannen en daarnaast voor hun kinderen en gezin willen zorgen. Waar de succesvolle mannen die ze tegenkomen altijd kinderloos, vrolijk vrijgezel of slecht gehuwd zijn (en zo kennen we ze ook uit andere series, bijvoorbeeld Boston Legal), bevinden ze zich vaak in een onmogelijke spagaat om hun leven op orde te krijgen en aan alle verwachtingen (vooral hun eigen) te voldoen. Dodelijk vermoeiend maar zeer ontspannend om naar te kijken. Dat krijg je dus blijkbaar als je geslacht als “multitaskend” bekend staat.

En de conclusie? Ik verheug mij nu al op de tegenreactie. Binnen nu en een paar jaar verwacht ik series die zich concenteren op de leuke kanten van het leven, dus niet de hele dag rennen voor de job en het managen van de kids, maar zoektochten naar de zin van het leven in een rustige setting, samen met partners en vrienden. Vrouwen die in buitenwijken gezellig samenzitten om bij te praten, terwijl de kinderen braaf met elkaar spelen en de mannen noest aan het werk zijn. Waar buurtfeestjes worden georganiseerd en schoolvoorstellingen worden bijgewoond… Ach nee, hoe kan ik dat vergeten, zo’n serie hebben we al: Desperate Housewives. En als we daar één ding van leren, dan is het wel dat thuiszitten ook niet alles is (en levensgevaarlijk voor je buren).