Productiemiddel?

Niet iedereen is nog te spreken over de iPad als productiemiddel. Er wordt onder andere geklaagd over het toetsenbord. Dit verbaast mij niet. Zoals ik eerder schreef, is de iPad niet bedoeld als productiemiddel, maar als consumptiemiddel. De missing-link tussen de computer en de telefoon, waarmee je in je vrije tijd dingen doet die je op je computer zou kunnen doen, zonder dat je achter je computer wilt zitten (omdat dit teveel de associatie met werk oproept). Denk hierbij aan het lezen van een (e-)boek, het bekijken van een video, het bijhouden van een blog, het spelen van een spelletje en natuurlijk het surfen van websites.

Logischerwijs gaat men de iPad met een laptop vergelijken. Sorry, het is geen laptop. Het is een apparaat waarvoor de meeste toepassingen nog ontdekt moeten worden. Een nieuw paradigma. De belangrijkste vindingen zullen niets met productiviteit te maken hebben.

Ik kan mij overigens voorstellen dat een kleiner toetsenbord (bijvoorbeeld rechtsonder in beeld) beter zou werken dan het huidige virtuele toetsenbord (dat de hele breedte van het scherm omvat). Het toetsenbord van de iPhone, dat door een ervaren gebruiker in hoog tempo met twee of drie vingers bediend kan worden, heeft zich immers bewezen. Ik denk niet dat een virtueel toetsenbord met semi-normale afmetingen gemakkelijker in gebruik is. Daarnaast lokt dit inderdaad de vergelijking met een laptop uit en die kan dan alleen maar tegenvallen.

Op de iPad tekenen schijnt wel al aardig te lukken, mits je de juiste middelen gebruikt.

Innovatieve spellen

Zelf was ik wel gecharmeerd van het idee om de iPad te koppelen aan de iPhone. De combinatie iPad + iPhone schept namelijk een hele berg aan nieuwe mogelijkheden. Een leuk voorbeeld hiervan is Scrabble voor de iPad. Iedere speler gebruikt zijn iPhone om zijn letters te verzamelen en te rangschikken, terwijl de iPad het centrale Scrabblebord toont. Dit principe opent de deur voor veel “klassieke” gezelschapsspellen waarbij een deel van het spel gebaseerd is op het feit dat de spelers niet in elkaars kaarten mogen kijken. Toegegeven, zoals Engadget ook beschrijft, het is wel een redelijk duur Scrabblebord (c.q. kaartspel).

Op andere sites las ik enthousiaste reviews over speciale Need for Speed en Mirror’s Edge versies voor de iPad. Deze spellen, twee van mijn favorieten die ik zelf alleen ken van de XBOX 360, blijken op de iPad ook goed speelbaar te zijn.

Gekraakt

Een dag na de lancering wordt er al bericht dat de iPad bevrijd is uit zijn softwarematige gevangenschap. De jailbreak wordt via Twitter bekend gemaakt door een hacker die eerder ook verantwoordelijk was voor het “jailbreaken” van de iPhone. Hieruit kunnen we veilig concluderen dat beide systemen, zoals bekend, technisch veel op elkaar lijken (aangezien dezelfde exploit is gebruikt om beide gadgets te bevrijden).

Performance

Met de snelheid van de iPad zit het wel goed. Uit testen blijkt dat deze ongeveer tweemaal sneller is dan de iPhone 3GS. Deze laatst heb ik nog nooit kunnen betrappen op enige hapering in schermopbouw of animatie, dus de gebruikerservaring van de iPad is waarschijnlijk minstens zo goed. Daarnaast gaat de batterij zo’n 10 uur mee.

Buggy?

Natuurlijk zijn de eerste foutjes ook al ontdekt. De ontvangst van de ingebouwde WIFI ontvanger schijnt niet optimaal te zijn. Net zoals bij de Macbook Air is de ontvanger in de iPad achter het Apple-logo geplaatst. Dit biedt weinig ruimte voor een grote ontvanger en de consequenties hiervan worden door sommige gebruikers al ervaren. Daarnaast ligt de iPad geregeld met het logo naar beneden op een ondergrond, hetgeen de ontvangst natuurlijk ook niet bevordert.

In de community was er enige paniek over het feit dat de iPad niet zou opladen via de USB poort van je computer, hetgeen bij de iPhone redelijk gebruikelijk is. Het blijkt echter dat de iPad iets meer vermogen eist dan de iPhone, waardoor het opladen via een USB poort – tijdens gebruik – niet vanzelfsprekend is.

Nu wij nog

En wanneer mogen wij dan eindelijk van al dit moois genieten? Binnenkort. Eind april komt de iPad naar Europa, maar helaas nog niet naar Nederland of België. Dat wordt dus een ritje naar Duitsland of Frankrijk.

Als mijn Wordpress App op mijn iPhone zojuist niet mijn eerste draft van dit bericht om mysterieuze reden had verwijderd (hmmm, een anti-Apple sfeertje, daar ben ik geen iPhone voor geworden, weg ermee…), dan had ik dit bericht volledig op de iPhone getypt. Dat was prettig geweest, want dan had ik nu niet achter mijn computer op mijn werkplek gezeten en meer het gevoel gehad dat ik voor mijn ontspanning dan als inspanning dit artikeltje aan het schrijven was. Stel dat ik het berichtje op de iPhone had afgerond, dan was ik vervolgens waarschijnlijk alsnog achter mijn computer gekropen om het van links te voorzien en de finale versie te checken. Daarvoor is de schermgrootte en de interface van de iPhone namelijk net te beperkt.

Steve Jobs heeft dus gelijk als hij zegt dat er een missing-link zit tussen de telefoon (meer specifiek: de smartphone en heel specifiek: de iPhone) en de computer (iMac, MacBook, of misschien zelfs iets dat niet van Apple is). Deze constatering is overigens niet nieuw, want tablet PC’s bestaan al jaren, net als netbooks, UMPC’s etc. etc. Deze apparaten doen een poging om de leegte tussen telefoon en PC op te vullen. De kunst is echter om dit op een toegankelijke (lees: idiot proof) wijze te doen. En, met name als het apparaat een entertainment functie heeft, de gebruiker het gevoel te geven dat hij niet meer achter zijn PC (associatie = werk) zit. Volgens dezelfde denklijn snap ik niet dat er mensen zijn die een film kunnen kijken op hun PC. Dat voelt niet lekker. En dat vond Apple blijkbaar ook.

Mijn enthousiasme voor de iPad was in de eerste instantie gebaseerd op juist dat inzicht: dit is een Apple-waardig product. Über-gebruikersvriendelijk, perfect afgewerkt. Natuurlijk droom ik al jaren van de tablets zoals ze gebruikt worden in Star Trek (note: de Star Trek beelden tijdens de presentatie van de iPad zijn dus echt geen toeval). Zoals alles in Star Trek, zou ook dit ooit werkelijkheid worden. Mijn e-book reader komt in de buurt, maar het gat is toch nog net groot genoeg om er een olietanker doorheen te marcheren. Maar woensdag dacht ik dus even dat we er waren, de toekomst is nu. Even… totdat het fatale moment zich voordeed: het “plug-in missing” symbooltje op het scherm van de iPad tijdens de demonstratie van Steve.

Flash plug-in missing - Bron: Engadget

Kort daarna verscheen, zoals ik het mij herinner, de site van National Geographic, met een banner boven in beeld. Om mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het foute eind had, ben ik direct naar de site van National Geographic gesurft – “please… laat dit een Flash-banner zijn”. Helaas, de site van National Geographic is slim genoeg om te detecteren of de Flash plug-in aanwezig is en, zo niet, een graphic in plaats van de Flash animatie te tonen. Mijn laatste hoop vervlogen.

National Geographic op de iPad (zonder Flash) - Bron: Gizmodo

Conclusie: de iPad biedt (net als de iPhone) geen ondersteuning voor Flash! “The best browsing experience ever”, zegt Steve nog. Ik kan mijn tranen net bedwingen. Daarna demonstreert Steve de “pixel doubler” voor iPhone Apps (waardoor een App 2x zo groot op het scherm verschijnt, je kunt je wel voorstellen wat dit doet met de scherpte van de graphics) en dan hou ik het niet meer.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Aan Adobe (lees: de eigenaar van Flash) ligt het niet, die willen graag. En Apple misschien ook wel, maar ze hebben het zichzelf moeilijk gemaakt. Apple wil namelijk geld verdienen. Zoveel mogelijk geld verdienen. En dat kan door het verkopen van Apps via de App Store. Een fontein die goud spuit. De integratie van Flash in de iPad kan deze Apps volledig vervangen. Klanten die normaal gesproken geld zouden uitgeven in de App Store, surfen naar een website waar zich een Flash-applicatie bevindt met dezelfde functionaliteit. Dat is waarschijnlijk de grootste angst van Apple. Ze verliezen daarmee de controle en de inkomsten.

De vraag is uiteindelijk of ze hiermee wegkomen bij de iPad. Waarschijnlijk wel, omdat de meeste mensen niet weten hoe belangrijk Flash voor het web is. En omdat er waarschijnlijk voldoende Apps ontwikkeld zullen worden om de gaten op te vullen (geen YouTube videos via Safari? Download de YouTube App!) én omdat HTML 5 eraan komt (waarbij video zonder Flash in de browser getoond kan worden). Maar toch word ik er een beetje verdrietig van.