Productiemiddel?

Niet iedereen is nog te spreken over de iPad als productiemiddel. Er wordt onder andere geklaagd over het toetsenbord. Dit verbaast mij niet. Zoals ik eerder schreef, is de iPad niet bedoeld als productiemiddel, maar als consumptiemiddel. De missing-link tussen de computer en de telefoon, waarmee je in je vrije tijd dingen doet die je op je computer zou kunnen doen, zonder dat je achter je computer wilt zitten (omdat dit teveel de associatie met werk oproept). Denk hierbij aan het lezen van een (e-)boek, het bekijken van een video, het bijhouden van een blog, het spelen van een spelletje en natuurlijk het surfen van websites.

Logischerwijs gaat men de iPad met een laptop vergelijken. Sorry, het is geen laptop. Het is een apparaat waarvoor de meeste toepassingen nog ontdekt moeten worden. Een nieuw paradigma. De belangrijkste vindingen zullen niets met productiviteit te maken hebben.

Ik kan mij overigens voorstellen dat een kleiner toetsenbord (bijvoorbeeld rechtsonder in beeld) beter zou werken dan het huidige virtuele toetsenbord (dat de hele breedte van het scherm omvat). Het toetsenbord van de iPhone, dat door een ervaren gebruiker in hoog tempo met twee of drie vingers bediend kan worden, heeft zich immers bewezen. Ik denk niet dat een virtueel toetsenbord met semi-normale afmetingen gemakkelijker in gebruik is. Daarnaast lokt dit inderdaad de vergelijking met een laptop uit en die kan dan alleen maar tegenvallen.

Op de iPad tekenen schijnt wel al aardig te lukken, mits je de juiste middelen gebruikt.

Innovatieve spellen

Zelf was ik wel gecharmeerd van het idee om de iPad te koppelen aan de iPhone. De combinatie iPad + iPhone schept namelijk een hele berg aan nieuwe mogelijkheden. Een leuk voorbeeld hiervan is Scrabble voor de iPad. Iedere speler gebruikt zijn iPhone om zijn letters te verzamelen en te rangschikken, terwijl de iPad het centrale Scrabblebord toont. Dit principe opent de deur voor veel “klassieke” gezelschapsspellen waarbij een deel van het spel gebaseerd is op het feit dat de spelers niet in elkaars kaarten mogen kijken. Toegegeven, zoals Engadget ook beschrijft, het is wel een redelijk duur Scrabblebord (c.q. kaartspel).

Op andere sites las ik enthousiaste reviews over speciale Need for Speed en Mirror’s Edge versies voor de iPad. Deze spellen, twee van mijn favorieten die ik zelf alleen ken van de XBOX 360, blijken op de iPad ook goed speelbaar te zijn.

Gekraakt

Een dag na de lancering wordt er al bericht dat de iPad bevrijd is uit zijn softwarematige gevangenschap. De jailbreak wordt via Twitter bekend gemaakt door een hacker die eerder ook verantwoordelijk was voor het “jailbreaken” van de iPhone. Hieruit kunnen we veilig concluderen dat beide systemen, zoals bekend, technisch veel op elkaar lijken (aangezien dezelfde exploit is gebruikt om beide gadgets te bevrijden).

Performance

Met de snelheid van de iPad zit het wel goed. Uit testen blijkt dat deze ongeveer tweemaal sneller is dan de iPhone 3GS. Deze laatst heb ik nog nooit kunnen betrappen op enige hapering in schermopbouw of animatie, dus de gebruikerservaring van de iPad is waarschijnlijk minstens zo goed. Daarnaast gaat de batterij zo’n 10 uur mee.

Buggy?

Natuurlijk zijn de eerste foutjes ook al ontdekt. De ontvangst van de ingebouwde WIFI ontvanger schijnt niet optimaal te zijn. Net zoals bij de Macbook Air is de ontvanger in de iPad achter het Apple-logo geplaatst. Dit biedt weinig ruimte voor een grote ontvanger en de consequenties hiervan worden door sommige gebruikers al ervaren. Daarnaast ligt de iPad geregeld met het logo naar beneden op een ondergrond, hetgeen de ontvangst natuurlijk ook niet bevordert.

In de community was er enige paniek over het feit dat de iPad niet zou opladen via de USB poort van je computer, hetgeen bij de iPhone redelijk gebruikelijk is. Het blijkt echter dat de iPad iets meer vermogen eist dan de iPhone, waardoor het opladen via een USB poort – tijdens gebruik – niet vanzelfsprekend is.

Nu wij nog

En wanneer mogen wij dan eindelijk van al dit moois genieten? Binnenkort. Eind april komt de iPad naar Europa, maar helaas nog niet naar Nederland of België. Dat wordt dus een ritje naar Duitsland of Frankrijk.

Als mijn Wordpress App op mijn iPhone zojuist niet mijn eerste draft van dit bericht om mysterieuze reden had verwijderd (hmmm, een anti-Apple sfeertje, daar ben ik geen iPhone voor geworden, weg ermee…), dan had ik dit bericht volledig op de iPhone getypt. Dat was prettig geweest, want dan had ik nu niet achter mijn computer op mijn werkplek gezeten en meer het gevoel gehad dat ik voor mijn ontspanning dan als inspanning dit artikeltje aan het schrijven was. Stel dat ik het berichtje op de iPhone had afgerond, dan was ik vervolgens waarschijnlijk alsnog achter mijn computer gekropen om het van links te voorzien en de finale versie te checken. Daarvoor is de schermgrootte en de interface van de iPhone namelijk net te beperkt.

Steve Jobs heeft dus gelijk als hij zegt dat er een missing-link zit tussen de telefoon (meer specifiek: de smartphone en heel specifiek: de iPhone) en de computer (iMac, MacBook, of misschien zelfs iets dat niet van Apple is). Deze constatering is overigens niet nieuw, want tablet PC’s bestaan al jaren, net als netbooks, UMPC’s etc. etc. Deze apparaten doen een poging om de leegte tussen telefoon en PC op te vullen. De kunst is echter om dit op een toegankelijke (lees: idiot proof) wijze te doen. En, met name als het apparaat een entertainment functie heeft, de gebruiker het gevoel te geven dat hij niet meer achter zijn PC (associatie = werk) zit. Volgens dezelfde denklijn snap ik niet dat er mensen zijn die een film kunnen kijken op hun PC. Dat voelt niet lekker. En dat vond Apple blijkbaar ook.

Mijn enthousiasme voor de iPad was in de eerste instantie gebaseerd op juist dat inzicht: dit is een Apple-waardig product. Über-gebruikersvriendelijk, perfect afgewerkt. Natuurlijk droom ik al jaren van de tablets zoals ze gebruikt worden in Star Trek (note: de Star Trek beelden tijdens de presentatie van de iPad zijn dus echt geen toeval). Zoals alles in Star Trek, zou ook dit ooit werkelijkheid worden. Mijn e-book reader komt in de buurt, maar het gat is toch nog net groot genoeg om er een olietanker doorheen te marcheren. Maar woensdag dacht ik dus even dat we er waren, de toekomst is nu. Even… totdat het fatale moment zich voordeed: het “plug-in missing” symbooltje op het scherm van de iPad tijdens de demonstratie van Steve.

Flash plug-in missing - Bron: Engadget

Kort daarna verscheen, zoals ik het mij herinner, de site van National Geographic, met een banner boven in beeld. Om mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het foute eind had, ben ik direct naar de site van National Geographic gesurft – “please… laat dit een Flash-banner zijn”. Helaas, de site van National Geographic is slim genoeg om te detecteren of de Flash plug-in aanwezig is en, zo niet, een graphic in plaats van de Flash animatie te tonen. Mijn laatste hoop vervlogen.

National Geographic op de iPad (zonder Flash) - Bron: Gizmodo

Conclusie: de iPad biedt (net als de iPhone) geen ondersteuning voor Flash! “The best browsing experience ever”, zegt Steve nog. Ik kan mijn tranen net bedwingen. Daarna demonstreert Steve de “pixel doubler” voor iPhone Apps (waardoor een App 2x zo groot op het scherm verschijnt, je kunt je wel voorstellen wat dit doet met de scherpte van de graphics) en dan hou ik het niet meer.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Aan Adobe (lees: de eigenaar van Flash) ligt het niet, die willen graag. En Apple misschien ook wel, maar ze hebben het zichzelf moeilijk gemaakt. Apple wil namelijk geld verdienen. Zoveel mogelijk geld verdienen. En dat kan door het verkopen van Apps via de App Store. Een fontein die goud spuit. De integratie van Flash in de iPad kan deze Apps volledig vervangen. Klanten die normaal gesproken geld zouden uitgeven in de App Store, surfen naar een website waar zich een Flash-applicatie bevindt met dezelfde functionaliteit. Dat is waarschijnlijk de grootste angst van Apple. Ze verliezen daarmee de controle en de inkomsten.

De vraag is uiteindelijk of ze hiermee wegkomen bij de iPad. Waarschijnlijk wel, omdat de meeste mensen niet weten hoe belangrijk Flash voor het web is. En omdat er waarschijnlijk voldoende Apps ontwikkeld zullen worden om de gaten op te vullen (geen YouTube videos via Safari? Download de YouTube App!) én omdat HTML 5 eraan komt (waarbij video zonder Flash in de browser getoond kan worden). Maar toch word ik er een beetje verdrietig van.

Vandaag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, want hartje winter. Naja, de dag zelf is natuurlijk niet depressief, maar ik was het wel, want mijn iMac knippert. Daarom ben ik vandaag maar weer teruggegaan naar mijn Apple-dealer. Zij wisten het ook niet en hebben haar daar gehouden. Ze is nu tijdelijk onder toezicht geplaatst. Gelukkig had ik nog enkele sympathieke contacten vandaag, waardoor de dag niet helemaal zinloos was.

Overigens knippert mijn iMac al sinds ik hem twee weken geleden kreeg. Behalve knipperen ging hij af en toe op zwart en kwam de onderkant van het beeld soms aan de bovenkant in beeld. Het dock bovenaan, leuke variatie, maar niet als hij je opgedrongen wordt. Vorige week werd zij reeds gerepareerd, maar dat mocht niet baten. Ondanks het nieuwe scherm en de bijbehorende kabel, knippert zij nog steeds. Minder dan daarvoor, maar nog steeds storend, want ik heb haar liever zonder problemen.

Gelukkig ben ik niet alleen. Meer dan 3000 posts steunen mij bij dit probleem. Wauw, ik ontvang steun uit de hele wereld. Nu Apple nog. Jongens: DOE ER IETS AAN!

Apple is erg goed in twee dingen, het maken van computers (dat doen ze dan ook al heeeeeel lang) en het maken van muziekspelers (dat doen ze iets minder lang, maar toch echt wel goed). En toen besloten ze dat de stap van muziekspeler naar telefoon maar een kleine zou zijn. Dat bleek te kloppen, alleen jammer dat je dan nog steeds een muziekspeler met een telefoon in handen hebt, in plaats van andersom. En als je een koptelefoon op hebt om naar je muziek te luisteren, dan wil je natuurlijk even niet bereikbaar zijn. Daar is de iPhone dan wel weer erg goed in: even niet bereikbaar zijn. Dit weet ik uit ervaring, aangezien ik regelmatig met een iPhone (in de tas van mijn vriendin) en een Nokia rondloop. Als de Nokia volle streepjes toont, dan laat de iPhone het vaak afweten qua ontvangst (op hetzelfde netwerk!), tenminste, als hij al niet volledig vasthangt (hetgeen zelfs voor een muziekspeler niet handig is).

Hoe ik het ook probeer en ondanks verwoede pogingen van de Bright fanboys (regel 1: iPhone rulez!; regel 2: is het geen iPhone, zie regel 1), ik krijg mijzelf niet overtuigd dat de iPhone een goede telefoon is. Ook bij de nieuwe 3GS (met de S van Snel) niet.

Na de One More Thing speech van Steve Jobs over de eerste iPhone, ik kan het mij nog vaag herinneren (we are giving you three new devices, a phone, a music player and… of zoiets), was ik erg enthousiast. Maar toen ging ik er nog vanuit dat het een degelijk apparaat zou zijn, Apple-waardig en daarbij minstens gelijkwaardig aan bestaande toestellen van de grote merken. Maar die belofte is wat mij betreft nog steeds niet ingevuld en dat slechts vanwege één simpele reden.

Niet omdat multitasking ontbreekt, niet omdat het onmogelijk is om te knippen en plakken tussen applicaties, niet omdat er standaard geen Office bestanden gelezen kunnen worden, niet omdat hij geen WMA files kan afspelen, niet omdat de ingebouwde camera (nog steeds) te beperkt is en een flits ontbreekt, zelfs niet omdat de batterij binnen een dag leeg is of je oor verschroeit en al zeker niet omdat er Apple op staat (hé! ik type dit stukje op een Mac), maar slechts om één eenvoudige reden: ik wil graag altijd en overal kunnen bellen met mijn mobiele telefoon.

Pssst. Overigens denk ik niet dat mijn pleidooi iets gaat uitmaken voor de verkoopcijfers van Apple. De iPhone is sexy en sex sells (no brains required). Dat is dan toch nog een derde ding waar ze erg goed in zijn.

Ze had mij gebeld want ze wilde mij laten weten dat mijn tweejarig telefoonabonnement, dat nota bene bij de concurrent loopt, binnenkort zou aflopen. En of ik dan alsjeblieft weer terug zou willen komen bij KPN mobiel, want ik was altijd zo’n goeie klant geweest en ik had nog steeds het voordeel van mijn belgeschiedenis, waardoor ik extra korting zou krijgen op toestel, belminuten en mobiel Internet. Ik antwoordde dat ik dit best zou willen overwegen, mits ze met een goed aanbod zou komen. Ik ben tenslotte de slechtste niet en, toegegeven, mijn relatie met KPN mobiel (toen nog “Hi! Je eigen telefoon!“) was altijd stabiel geweest en zonder veel kopzorgen. De reden waarom ik was overgestapt had eerder te maken met een goed aanbod van de concurrent en het feit dat bellen in het buitenland daar een stuk goedkoper was, want ik hoefde slechts een starttarief te betalen en daarna het gewone binnenlandse tarief. “Dat hebben wij inmiddels ook!”, was de enthousiaste reactie van de dolgelukkige Callcentermiep, die duidelijk blij was dat ze een ingang gevonden had en niet, zoals vaak, via de eerste de beste deur weer buiten stond, “Welk toestel heeft u nu?”.

“U heeft een Nokia E90″ – even stil – “oooo, ik zie het al, dat is zo’n klaptoestel”, zei de euforische Telefoontroela, “die komen niet meer, dat was de laatste. Wilt u misschien een ander soort toestel?”. Tja, als het inderdaad zo is dat de Nokia E90 het allerlaatste ‘klaptoestel’ ever is, dan zit er niet veel meer op dan een alternatief te zoeken. Zoals eerder geblogt, lijkt de Nokia N97 mij een mooie telefoon. “Dat toestel komt dit jaar waarschijnlijk niet naar Nederland, of pas heel laat, maar ik begrijp dat u een zakelijk toestel zoekt?”. Ik zocht inderdaad een zakelijk toestel. “Nou, dan zie ik hier dat toestel [vul zelf een type in] van merk [vul zelf een merk in] wellicht interessant is voor u, dat is een zakelijk toestel”. Ik vroeg mij af hoe ze hierbij kwam. “Nou, er zitten namelijk heel veel knopjes op”, was de reactie. Briljant, dan moet het wel een zakelijk toestel zijn. Met heel veel knopjes, kan dat eigenlijk niet missen.

Nu we samen tot de conclusie waren gekomen dat ik niet gelukkig zou kunnen worden zonder een toestel met heel veel knopjes, ging het meisje haar best doen om mobiel Internetten aan mij te verkopen. Ik zou graag binnen Nederland onbeperkt kunnen Internetten. “Dat is geen probleem, dan krijgt u een onbeperkt Internet abonnement voor [vul een laag bedrag in; het mag inmiddels duidelijk zijn dat ik niet echt goed heb opgelet tijdens dit gesprek, want eigenlijk zat ik midden in mijn werk, hetgeen in de eerste plaats al de reden was waarom ik met mijn stomme kop zonder nadenken de telefoon had opgenomen]“. Aangezien ik in het buitenland woon, wilde ik graag weten of het mogelijk was om voor datzelfde bedrag inmiddels ook in het buitenland onbeperkt te Internetten. Dat bleek helaas nog steeds niet mogelijk. “Maar dat is ook niet nodig”, zei ze met haar liefste stem, “want het toestel heeft ook WIFI!!!”. “In het buitenland kunt u dus onbeperkt Internetten via WIFI en zoals u weet heeft WIFI een bereik van 1 KM, dus eigenlijk kunt u altijd en overal Internet gebruiken”. Aiaiai, zelden had ik zoveel vergissingen in één zin gehoord. Als ik het goed begrijp, moet ik in Nederland dus een abonnement voor onbeperkt Internet afsluiten en kun je in het buitenland sowieso onbeperkt Internetten, want daar hebben ze overal WIFI met een bereik van 1 KM. Wauw! Had ik dat eerder geweten, een nieuwe en onbeveiligde WIFI standaard! En ik maar betalen voor mijn Internetverbinding. Nou, dan waren we er wel uit, dacht zij. Ik zei dat ik er nog even over moest nadenken. Dat kon natuurlijk en of ze dan over twee weken mocht terugbellen?

Om dit verhaal samen te vatten, heb ik hieronder even kort de logica van de Belnel samengevat. Het was een aardig meisje, dit is dus niets persoonlijks, maar KPN mobiel + callcenter: er is nog werk aan de winkel.

Logica Belnel KPN callcenter (versie 1.0):

Toestel bepalen

ALS toestel van klant is “klaptoestel”?
DAN klant is zakelijk
ANDERS klant is privé

ALS klant is zakelijk?
DAN klant zoekt toestel met veel knopjes EN klant wil Internetten
ANDERS klant zoekt toestel met weinig knopjes

Internetabonnement bepalen

ALS klant wil Internetten?
DAN verkoop abonnement onbeperkt Internet

ALS klant wil Internetten in buitenland?
DAN verkoop abonnement onbeperkt Internet voor Nederland EN controleer of toestel WIFI heeft

ALS klant wil Internetten in buitenland en toestel heeft WIFI?
DAN leg klant uit dat WIFI in het buitenland 1 KM bereik heeft en Internetten daarom gratis is

Hmmm. Zoals gezegd, ik denk er nog even over na.

Wat mij betreft omvat domotica, behalve het aansturen van verlichting e.d. ook de integratie van audio en video. Hiervoor maak ik gebruik van een Vista Media Center systeem dat centraal de audio en video in huis verzorgt. Deze server is voorzien van twee satellietkaarten (FloppyDTV), waarmee we in digitale kwaliteit een behoorlijk aantal zenders kunnen ontvangen, waarvan we dan weer slechts een kleine selectie bekijken. Dankzij de XBOX360, die dient als Media Center Extender, kan in verschillende leefruimtes naar het digitale signaal gekeken worden. Zowel live als opgenomen via de ingebouwde gids. Volgens mij is dit de beste oplossing die op dit moment mogelijk is (voor gevorderde hobbyisten althans, want het vergt enige tijd voordat een dergelijk systeem stabiel draait).

In het kader van mijn domotica-hobby ben ik altijd op zoek naar nieuwe uitbreidingen. De trigger voor deze blog was dan ook de aankondiging van het Archos 9 PC Tablet die draait op, jawel, Windows 7. In mijn ogen zou dit de ideale afstandsbediening kunnen zijn voor een domoticasysteem. Zeker gezien de introductieprijs die rond de 500 euro ligt.

We spreken hier van een draagbare touchscreen die zowel gebruikt zou kunnen worden voor het afspelen van digitale TV (vanaf de server, via het netwerk, desnoods in bad of buiten) als voor het bedienen van de verlichting in huis. Daarnaast kun je ermee surfen op het Internet en al het andere dat mogelijk is in Windows 7 (hoewel ik daarvoor toch liever een Mac aanbeveel). Natuurlijk zou je voor dit alles ook gewoon je laptop kunnen inzetten, maar dat is toch net iets minder sexy dan zo’n 8,9″ touchscreen schermpje.

Helaas is het schermpje ook uitgerust met twee nutteloze DVB-T antennes. Maar goed, die hoef je natuurlijk te gebruiken. Het is misschien een idee om deze optioneel te maken (hoe vaak ik al niet betaald heb voor een DVB-T ontvanger, zonder deze te gebruiken…): Archos, lezen jullie mee, enig idee hoe nuttig DVB-T in Nederland of België is? Buiten dit detail ziet het er echter veelbelovend uit. Ok, misschien heeft ie dan geen ronde hoeken en is ie niet multitouch, maar niet overal hoeft Apple op te staan he?

Edit: Interessante video over het apparaat op Engadget.

De navigatie is deze keer niet van TomTom, toch een beetje de iPhone onder de navigators, maar van het degelijke Duitse merk Becker. Voor navigatie-nerds: de Becker Traffic Assist 9728. Ja ja, met tiptoetsen, 4,8 inch voelschermpje en moodlight, wie wil dat nou niet? Lees gerust verder. Waarom ik geen zogenaamde ingebouwde navigatie in mijn zogenaamde cabrio heb? Ja, die zit er wel in, maar helaas kost een CD-rommetje met de plattegrondjes van Italië ergens rond de tweehonderd euro. Met de Becker heb ik een volledige kaart van Europa in huis gehaald, voor bijna dezelfde prijs, met allemaal extra gadgets. Echt iets voor mij dus.

Om te beginnen heeft de Becker ons zonder problemen naar Toscane gebracht. De gesproken instructies zijn netjes en zeer duidelijk. Uitspraken in de lijn ‘ga aan het einde van de straat naar rechts’ of ‘neem bij het rondpunt de eerste afslag en sla dan na 400 meter linksaf’, stemmen mij vrolijk. Dat klinkt toch een stuk intelligenter dan dat ik gewend was van mijn vorige navigatiesystemen (Volkswagen/Audi Blaupunkt, ook Duits dus, en een oudere TomTom). Zoals je aan ‘rondpunt’ ziet, heb ik de Belgische (vrouwen)stem ingesteld. Dat klinkt wat mij betreft charmanter dan de tenenkrommende harde ‘Geej’ van de Nederlandse stem, maar dat is natuurlijk erg persoonlijk.

Een handige feature die vooral in de brochure goed werkt, is de mogelijkheid om MP3’s af te spelen via de FM-transmitter. Door je autoradio in te stellen op dezelfde frequentie als de Becker, klinken de gesproken instructies en de muziek via de speakers van je auto. En van de auto naast of achter je, mocht die toevallig dezelfde frequentie ingesteld hebben. In theorie een fantastische feature, zeker als je het ding in meerdere auto’s wilt gebruiken, zoals in mijn geval. In de praktijk is het mij echter alleen in Zwitserland gelukt om voor langere tijd een FM-frequentie te vinden waarop zich geen radiozender bevond, zodat ik het kon uitproberen. Toegegeven, toen klonk het best goed. Bijkomend nadeel is dat je het eigenlijk niet mag gebruiken in veel landen, je moet dus even keihard liegen dat je in de VS bent, anders is deze optie niet beschikbaar. Nou, nou, gelukkig zijn we geen FM-politie tegengekomen!

Thuis had ik het standaard 2 GB SD kaartje, dat vrijwel vol stond met de landkaart-informatie, vervangen door een 4 GB SDHC kaartje. In de theorie die de handleiding voorspiegelt zou dit niet hoeven te werken, in mijn “waarom niet?” praktijk wel. Zo kun je toch nog best veel MP3tjes meenemen. Of je plugt er gewoon een USB stickje in, dat kan namelijk ook. Wel even een kabeltje kopen om hem aan je autoradio te hangen, want de FM-transmitter is dus een wassen neus die er na één keer niezen vanaf valt.

In Toscane kwam dan eindelijk het moment om het apparaat echt te testen. In plaats van ‘kortste’ of ’snelste’ route, kozen wij ervoor om een ‘mooie’ route naar Siena te rijden. Ja, het is daadwerkelijk mogelijk om bij het instellen te kiezen voor een ‘mooie’ route! En het resultaat was prima, hoewel dat natuurlijk niet echt een uitdaging is in dit gebied. Misschien eens testen in het Ruhrgebied? In ieder geval werden in Toscane de snelwegen keurig gemeden, zonder dat we ons vastreden op zandpaadjes. Wat mij daarnaast opviel was de keuze die de Becker maakte toen wij ons onverwachts moesten keren wegens een wegafzetting. Zodra wij de auto hadden gedraaid, kwam hij automatisch met een nieuwe route. Blijkbaar had de Belgische mevrouw zelf al door dat we tegen een blokkade waren aangereden. Respect!

Zijn er dan geen nadelen aan het apparaat? Jawel. Zoals gezegd, de FM-transmitter zuigt. Dat is niet de schuld van Becker, maar van de ether (of het gebrek daaraan) die te vol is gepropt met (stoor)zenders. Daarnaast draait het ding op Windows CE. Daar kom je achter bij de eerste de beste foutmelding. In mijn geval was dat de MP3-speler die crashte met een typische Windows-ploing. Daarnaast is het in- en uitzoomen van het kaartje niet erg comfortabel en – zeg maar erg – langzaam. Het is niet goed mogelijk om een route te plannen en deze vooraf stap voor stap te bekijken. Mocht je echter met deze nadelen kunnen leven, dan is de prijs/kwaliteit van het apparaat erg goed. De navigatie is in ieder geval subliem en daar gaat het toch om? Groeten uit Toscane.

Edit: Daphne vindt dat ik te weinig gezegd heb over hoe fijn de stem klinkt en hoe goed en tijdig de instructies gegeven worden en hoe enthousiast ik over het apparaat ben. Bij deze dan.

Net als de E90, heeft de N97 een qwerty-toetsenbord aan boord (een ‘must have’ voor een smartphone) en als ‘extraatje’ een touchscreen. Dat is de ultieme combinatie, hoewel natuurlijk niet ongezien in Windows Mobile-land. Voordeel van deze Nokia: het Symbian S60 OS is rock solid. En wat dacht je van 32 GB intern geheugen, verder uitbreidbaar met MicroSD? Een standby tijd van 430 uur (= 2,5 week) en A-GPS?

Tenslotte vraag ik mij wel af op welke wijze Nokia dit toestel gaat positioneren. De E-serie was typisch voor zakelijk gebruik, maar deze N-serie variant snelt de laatste Communicator op alle fronten voorbij. Of mogen we nu ook een nieuw E-type verwachten? Dat lijkt mij eigenlijk overbodig…

Update, 13-10-2009:

Ik ben de nieuwe Nokia N97 nu een paar maanden aan het testen en ik word gek van het apparaat. Weer het zoveelste toestel dat te vroeg op de markt gebracht is en waarvan de software maar half af is. Mijn grootste probleem is dat hij niet synchroniseert met mijn contacten en agenda op de Mac. De N97 wordt simpelweg (nog) niet ondersteund in de Mac suite van Nokia. Lekker handig voor een iPhone concurrent.

Na uren prutsen met Google Calendar en instellingen op de Mac, lukt het mij enigszins om de boel in sync te houden. Maar niet van harte (er is een aparte agenda voor mijn Nokia bijgevoegd in de agenda van mijn Mac, dus ik moet handmatig afspraken overzetten van de ene naar de andere agenda; net niet de bedoeling dus). Buiten dat, crasht het toestel regelmatig, meestal als je een telefoontje binnenkrijgt of ophangt en blijft het continu vragen of het verbinding mag maken via GPRS (aangezien ik in het buitenland zit, nee dus!). Nokia krijgt van mij nog één kans, en dat is de beloofde upgrade van de software die eraan zit te komen (deze maand geloof ik), daarna is het EXIT.

Zelfs ik begin er na deze Nokia-ellende over te denken om een iPhone te kopen. Kijk, zo eerlijk ben ik dan ook wel weer.

Update, 12-12-2009:

Nieuwste upgrade geïnstalleerd en een aantal weken getest (wauw, kinetic scrolling… hoe kom je erop?). Nokia: bye bye. Hello iPhone 3GS!

Update, 23-01-2010:

Eindelijk erkenning: Nokia maakt excuses voor N97-problemen. Leuk geprobeerd, maar te laat, ik laat mijn iPhone nooit meer gaan…

Update 6-5-2009:
Engadget heeft de nieuwe Kindle DX in handen.

Dankzij het gebruik van e-Ink-technologie, is de weergave erg goed. Omdat e-Ink zonder backlight werkt, is het niet te vergelijken met LCD. Iedereen die het voor de eerste keer ziet verbaast zich over de kwaliteit van de weergave en het feit dat je, bijvoorbeeld, gewoon in de felle zon kunt lezen. Dat moet je met je laptop niet proberen.

Nadelen zijn er ook, zo is de Cybook niet echt snel in het gebruik. Een pagina omslaan duurt bijna een seconde. Dat is even wennen, maar werkt prima zodra je de ‘timing’ onder controle hebt. Daarnaast is het scherm eigenlijk te klein om PDF’s (op A4 formaat) te lezen. Je kunt de pagina draaien, maar dat werkt niet lekker, omdat het scherm te langzaam is.

Bookeen is een Franse leverancier en was destijds mijn keuze vanwege de gunstige prijs en de goede specificaties. Natuurlijk zijn er ook andere (duurdere) e-reader varianten te vinden, waaronder de Iliad en de, meest bekende, Kindle (van Amazon).

Vorig jaar is het Nederlandse bedrijf Endless Ideas op de markt gekomen met de Bebook. Volgens mij is dit een grote kanshebber om een succes te worden bij het grote publiek. Zij gaan nu namelijk een 5″ Bebook uitbrengen waarvan gezegd wordt dat deze nog geen 200 euro gaat kosten, waardoor de technologie binnen het bereik van een grote groep consumenten komt.

Daarnaast komen er modellen uit met wifi en touchscreen, waardoor het product beter binnen de context van de ‘moderne’ gebruiker valt. Want wie telt er nu nog meer dan een paar 100 euro neer voor een apparaat zonder touchscreen? Hoe dit eruit gaat zien in combinatie met het trage e-Ink, is mij nog onduidelijk.

Toegegeven, qua charme zal een e-reader een ouderwets boek niet snel verslaan, maar het biedt wel erg veel voordelen.