Productiemiddel?

Niet iedereen is nog te spreken over de iPad als productiemiddel. Er wordt onder andere geklaagd over het toetsenbord. Dit verbaast mij niet. Zoals ik eerder schreef, is de iPad niet bedoeld als productiemiddel, maar als consumptiemiddel. De missing-link tussen de computer en de telefoon, waarmee je in je vrije tijd dingen doet die je op je computer zou kunnen doen, zonder dat je achter je computer wilt zitten (omdat dit teveel de associatie met werk oproept). Denk hierbij aan het lezen van een (e-)boek, het bekijken van een video, het bijhouden van een blog, het spelen van een spelletje en natuurlijk het surfen van websites.

Logischerwijs gaat men de iPad met een laptop vergelijken. Sorry, het is geen laptop. Het is een apparaat waarvoor de meeste toepassingen nog ontdekt moeten worden. Een nieuw paradigma. De belangrijkste vindingen zullen niets met productiviteit te maken hebben.

Ik kan mij overigens voorstellen dat een kleiner toetsenbord (bijvoorbeeld rechtsonder in beeld) beter zou werken dan het huidige virtuele toetsenbord (dat de hele breedte van het scherm omvat). Het toetsenbord van de iPhone, dat door een ervaren gebruiker in hoog tempo met twee of drie vingers bediend kan worden, heeft zich immers bewezen. Ik denk niet dat een virtueel toetsenbord met semi-normale afmetingen gemakkelijker in gebruik is. Daarnaast lokt dit inderdaad de vergelijking met een laptop uit en die kan dan alleen maar tegenvallen.

Op de iPad tekenen schijnt wel al aardig te lukken, mits je de juiste middelen gebruikt.

Innovatieve spellen

Zelf was ik wel gecharmeerd van het idee om de iPad te koppelen aan de iPhone. De combinatie iPad + iPhone schept namelijk een hele berg aan nieuwe mogelijkheden. Een leuk voorbeeld hiervan is Scrabble voor de iPad. Iedere speler gebruikt zijn iPhone om zijn letters te verzamelen en te rangschikken, terwijl de iPad het centrale Scrabblebord toont. Dit principe opent de deur voor veel “klassieke” gezelschapsspellen waarbij een deel van het spel gebaseerd is op het feit dat de spelers niet in elkaars kaarten mogen kijken. Toegegeven, zoals Engadget ook beschrijft, het is wel een redelijk duur Scrabblebord (c.q. kaartspel).

Op andere sites las ik enthousiaste reviews over speciale Need for Speed en Mirror’s Edge versies voor de iPad. Deze spellen, twee van mijn favorieten die ik zelf alleen ken van de XBOX 360, blijken op de iPad ook goed speelbaar te zijn.

Gekraakt

Een dag na de lancering wordt er al bericht dat de iPad bevrijd is uit zijn softwarematige gevangenschap. De jailbreak wordt via Twitter bekend gemaakt door een hacker die eerder ook verantwoordelijk was voor het “jailbreaken” van de iPhone. Hieruit kunnen we veilig concluderen dat beide systemen, zoals bekend, technisch veel op elkaar lijken (aangezien dezelfde exploit is gebruikt om beide gadgets te bevrijden).

Performance

Met de snelheid van de iPad zit het wel goed. Uit testen blijkt dat deze ongeveer tweemaal sneller is dan de iPhone 3GS. Deze laatst heb ik nog nooit kunnen betrappen op enige hapering in schermopbouw of animatie, dus de gebruikerservaring van de iPad is waarschijnlijk minstens zo goed. Daarnaast gaat de batterij zo’n 10 uur mee.

Buggy?

Natuurlijk zijn de eerste foutjes ook al ontdekt. De ontvangst van de ingebouwde WIFI ontvanger schijnt niet optimaal te zijn. Net zoals bij de Macbook Air is de ontvanger in de iPad achter het Apple-logo geplaatst. Dit biedt weinig ruimte voor een grote ontvanger en de consequenties hiervan worden door sommige gebruikers al ervaren. Daarnaast ligt de iPad geregeld met het logo naar beneden op een ondergrond, hetgeen de ontvangst natuurlijk ook niet bevordert.

In de community was er enige paniek over het feit dat de iPad niet zou opladen via de USB poort van je computer, hetgeen bij de iPhone redelijk gebruikelijk is. Het blijkt echter dat de iPad iets meer vermogen eist dan de iPhone, waardoor het opladen via een USB poort – tijdens gebruik – niet vanzelfsprekend is.

Nu wij nog

En wanneer mogen wij dan eindelijk van al dit moois genieten? Binnenkort. Eind april komt de iPad naar Europa, maar helaas nog niet naar Nederland of België. Dat wordt dus een ritje naar Duitsland of Frankrijk.

Als mijn WordPress App op mijn iPhone zojuist niet mijn eerste draft van dit bericht om mysterieuze reden had verwijderd (hmmm, een anti-Apple sfeertje, daar ben ik geen iPhone voor geworden, weg ermee…), dan had ik dit bericht volledig op de iPhone getypt. Dat was prettig geweest, want dan had ik nu niet achter mijn computer op mijn werkplek gezeten en meer het gevoel gehad dat ik voor mijn ontspanning dan als inspanning dit artikeltje aan het schrijven was. Stel dat ik het berichtje op de iPhone had afgerond, dan was ik vervolgens waarschijnlijk alsnog achter mijn computer gekropen om het van links te voorzien en de finale versie te checken. Daarvoor is de schermgrootte en de interface van de iPhone namelijk net te beperkt.

Steve Jobs heeft dus gelijk als hij zegt dat er een missing-link zit tussen de telefoon (meer specifiek: de smartphone en heel specifiek: de iPhone) en de computer (iMac, MacBook, of misschien zelfs iets dat niet van Apple is). Deze constatering is overigens niet nieuw, want tablet PC’s bestaan al jaren, net als netbooks, UMPC’s etc. etc. Deze apparaten doen een poging om de leegte tussen telefoon en PC op te vullen. De kunst is echter om dit op een toegankelijke (lees: idiot proof) wijze te doen. En, met name als het apparaat een entertainment functie heeft, de gebruiker het gevoel te geven dat hij niet meer achter zijn PC (associatie = werk) zit. Volgens dezelfde denklijn snap ik niet dat er mensen zijn die een film kunnen kijken op hun PC. Dat voelt niet lekker. En dat vond Apple blijkbaar ook.

Mijn enthousiasme voor de iPad was in de eerste instantie gebaseerd op juist dat inzicht: dit is een Apple-waardig product. Über-gebruikersvriendelijk, perfect afgewerkt. Natuurlijk droom ik al jaren van de tablets zoals ze gebruikt worden in Star Trek (note: de Star Trek beelden tijdens de presentatie van de iPad zijn dus echt geen toeval). Zoals alles in Star Trek, zou ook dit ooit werkelijkheid worden. Mijn e-book reader komt in de buurt, maar het gat is toch nog net groot genoeg om er een olietanker doorheen te marcheren. Maar woensdag dacht ik dus even dat we er waren, de toekomst is nu. Even… totdat het fatale moment zich voordeed: het “plug-in missing” symbooltje op het scherm van de iPad tijdens de demonstratie van Steve.

Flash plug-in missing - Bron: Engadget

Kort daarna verscheen, zoals ik het mij herinner, de site van National Geographic, met een banner boven in beeld. Om mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het foute eind had, ben ik direct naar de site van National Geographic gesurft – “please… laat dit een Flash-banner zijn”. Helaas, de site van National Geographic is slim genoeg om te detecteren of de Flash plug-in aanwezig is en, zo niet, een graphic in plaats van de Flash animatie te tonen. Mijn laatste hoop vervlogen.

National Geographic op de iPad (zonder Flash) - Bron: Gizmodo

Conclusie: de iPad biedt (net als de iPhone) geen ondersteuning voor Flash! “The best browsing experience ever”, zegt Steve nog. Ik kan mijn tranen net bedwingen. Daarna demonstreert Steve de “pixel doubler” voor iPhone Apps (waardoor een App 2x zo groot op het scherm verschijnt, je kunt je wel voorstellen wat dit doet met de scherpte van de graphics) en dan hou ik het niet meer.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Aan Adobe (lees: de eigenaar van Flash) ligt het niet, die willen graag. En Apple misschien ook wel, maar ze hebben het zichzelf moeilijk gemaakt. Apple wil namelijk geld verdienen. Zoveel mogelijk geld verdienen. En dat kan door het verkopen van Apps via de App Store. Een fontein die goud spuit. De integratie van Flash in de iPad kan deze Apps volledig vervangen. Klanten die normaal gesproken geld zouden uitgeven in de App Store, surfen naar een website waar zich een Flash-applicatie bevindt met dezelfde functionaliteit. Dat is waarschijnlijk de grootste angst van Apple. Ze verliezen daarmee de controle en de inkomsten.

De vraag is uiteindelijk of ze hiermee wegkomen bij de iPad. Waarschijnlijk wel, omdat de meeste mensen niet weten hoe belangrijk Flash voor het web is. En omdat er waarschijnlijk voldoende Apps ontwikkeld zullen worden om de gaten op te vullen (geen YouTube videos via Safari? Download de YouTube App!) én omdat HTML 5 eraan komt (waarbij video zonder Flash in de browser getoond kan worden). Maar toch word ik er een beetje verdrietig van.

Vandaag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, want hartje winter. Naja, de dag zelf is natuurlijk niet depressief, maar ik was het wel, want mijn iMac knippert. Daarom ben ik vandaag maar weer teruggegaan naar mijn Apple-dealer. Zij wisten het ook niet en hebben haar daar gehouden. Ze is nu tijdelijk onder toezicht geplaatst. Gelukkig had ik nog enkele sympathieke contacten vandaag, waardoor de dag niet helemaal zinloos was.

Overigens knippert mijn iMac al sinds ik hem twee weken geleden kreeg. Behalve knipperen ging hij af en toe op zwart en kwam de onderkant van het beeld soms aan de bovenkant in beeld. Het dock bovenaan, leuke variatie, maar niet als hij je opgedrongen wordt. Vorige week werd zij reeds gerepareerd, maar dat mocht niet baten. Ondanks het nieuwe scherm en de bijbehorende kabel, knippert zij nog steeds. Minder dan daarvoor, maar nog steeds storend, want ik heb haar liever zonder problemen.

Gelukkig ben ik niet alleen. Meer dan 3000 posts steunen mij bij dit probleem. Wauw, ik ontvang steun uit de hele wereld. Nu Apple nog. Jongens: DOE ER IETS AAN!

Wat mij betreft omvat domotica, behalve het aansturen van verlichting e.d. ook de integratie van audio en video. Hiervoor maak ik gebruik van een Vista Media Center systeem dat centraal de audio en video in huis verzorgt. Deze server is voorzien van twee satellietkaarten (FloppyDTV), waarmee we in digitale kwaliteit een behoorlijk aantal zenders kunnen ontvangen, waarvan we dan weer slechts een kleine selectie bekijken. Dankzij de XBOX360, die dient als Media Center Extender, kan in verschillende leefruimtes naar het digitale signaal gekeken worden. Zowel live als opgenomen via de ingebouwde gids. Volgens mij is dit de beste oplossing die op dit moment mogelijk is (voor gevorderde hobbyisten althans, want het vergt enige tijd voordat een dergelijk systeem stabiel draait).

In het kader van mijn domotica-hobby ben ik altijd op zoek naar nieuwe uitbreidingen. De trigger voor deze blog was dan ook de aankondiging van het Archos 9 PC Tablet die draait op, jawel, Windows 7. In mijn ogen zou dit de ideale afstandsbediening kunnen zijn voor een domoticasysteem. Zeker gezien de introductieprijs die rond de 500 euro ligt.

We spreken hier van een draagbare touchscreen die zowel gebruikt zou kunnen worden voor het afspelen van digitale TV (vanaf de server, via het netwerk, desnoods in bad of buiten) als voor het bedienen van de verlichting in huis. Daarnaast kun je ermee surfen op het Internet en al het andere dat mogelijk is in Windows 7 (hoewel ik daarvoor toch liever een Mac aanbeveel). Natuurlijk zou je voor dit alles ook gewoon je laptop kunnen inzetten, maar dat is toch net iets minder sexy dan zo’n 8,9″ touchscreen schermpje.

Helaas is het schermpje ook uitgerust met twee nutteloze DVB-T antennes. Maar goed, die hoef je natuurlijk te gebruiken. Het is misschien een idee om deze optioneel te maken (hoe vaak ik al niet betaald heb voor een DVB-T ontvanger, zonder deze te gebruiken…): Archos, lezen jullie mee, enig idee hoe nuttig DVB-T in Nederland of België is? Buiten dit detail ziet het er echter veelbelovend uit. Ok, misschien heeft ie dan geen ronde hoeken en is ie niet multitouch, maar niet overal hoeft Apple op te staan he?

Edit: Interessante video over het apparaat op Engadget.

Augmented reality: parkeer een Ka

In Computer!Totaal las ik er al over en nu zag ik toevallig een kort artikeltje in de Adformatie van begin deze maand. Kans en tijd om het uit te proberen: ‘augmented reality technology’.

Je surft naar een (speciaal ontwikkelde) website en door een plaatje, in dit geval een advertentie, voor je webcam te houden, verschijnt er op je scherm een projectie van een (interactief) 3D object. Zo kun je in dit voorbeeld, www.parkeereenka.nl, een Ford Ka over de advertentiepagina sturen met je cursortoetsen.

Onder het motto ‘de nieuwe Ford Ka is zo klein dat je hem overal kunt parkeren’, mag je vervolgens proberen om het autootje op de juiste plek neer te zetten. Je moet de pagina wel goed stilhouden, anders verdwijnt het beeld zo nu en dan. Het is dus nog niet helemaal perfect, maar wel leuk bedacht.

Mocht je het zelf willen proberen, dan kun je op de website tevens de advertentie downloaden om deze vervolgens uit te printen en voor je camera te houden.

De eerste keer was het de ADSL router. Nadat mijn Internetverbinding al enkele maanden slechts 1/6 van de beloofde snelheid haalde, kwam ik eindelijk op het idee om de router eens op nieuw op te starten. Probleem opgelost.

Omdat de router al die tijd gewoon correct functioneerde, op de snelheid na dan, was het niet bij mij opgekomen om een reboot te doen. Mijn vertrouwen in dit product was blijkbaar erg hoog, want ik heb routers gekend die ik iedere dag moest rebooten. Heen- en weergemaild met de helpdesk, alle statistieken leken in orde. Mijn tijdelijke conclusie was dat de servers dan wel overbelast zouden zijn. Totdat ik afgelopen week het licht zag. Stroom eraf, stroom erop, klaar.

De tweede keer was het de Media Center PC. Na een herinstallatie van Vista, die nodig was om van TV Pack 2008 af te komen, leken de satelliettuners geen (of weinig) zenders meer te vinden. Zelfs mijn vertrouwen in deze PC en Windows Vista was inmiddels zo hoog opgelopen, constateer ik achteraf, dat ik eerst enkele dagen geprobeerd heb om scan na scan uit te voeren, nieuwe transponderlijsten te laden, etc. Eergisteren uiteindelijk het heldere inzicht: reboot, scan, klaar. Nu werkt het zoals ik het bedoeld heb.

Conclusie 1: Vertrouwen is goed, rebooten is beter
Conclusie 2: Economie.reboot() ?