Nu we het toch over Apple hebben, wil ik ook even iets kwijt over de iPad. Naar mijn mening heeft Apple het zichzelf moeilijk gemaakt. Natuurlijk was ik er afgelopen woensdag live bij toen de iPad geïntroduceerd werd. Naja, dankzij live (foto-)verslag van Gizmodo, Engadget, MacRumors en via Twitter was de introductie in ieder geval goed te volgen online. Je had wel meer dan één site nodig, want door de drukte waren ze niet erg stabiel. Tijdens de presentatie sloeg de aanvankelijke juichstemming bij mij om in, hoe zal ik het noemen, verdriet. Verdriet om de keiharde commerciële inslag die Apple ervan weerhoudt om net de extra stap te zetten die nodig is om van de iPad de ultieme tablet te maken. Ik zal het uitleggen.

Als mijn Wordpress App op mijn iPhone zojuist niet mijn eerste draft van dit bericht om mysterieuze reden had verwijderd (hmmm, een anti-Apple sfeertje, daar ben ik geen iPhone voor geworden, weg ermee…), dan had ik dit bericht volledig op de iPhone getypt. Dat was prettig geweest, want dan had ik nu niet achter mijn computer op mijn werkplek gezeten en meer het gevoel gehad dat ik voor mijn ontspanning dan als inspanning dit artikeltje aan het schrijven was. Stel dat ik het berichtje op de iPhone had afgerond, dan was ik vervolgens waarschijnlijk alsnog achter mijn computer gekropen om het van links te voorzien en de finale versie te checken. Daarvoor is de schermgrootte en de interface van de iPhone namelijk net te beperkt.

Steve Jobs heeft dus gelijk als hij zegt dat er een missing-link zit tussen de telefoon (meer specifiek: de smartphone en heel specifiek: de iPhone) en de computer (iMac, MacBook, of misschien zelfs iets dat niet van Apple is). Deze constatering is overigens niet nieuw, want tablet PC’s bestaan al jaren, net als netbooks, UMPC’s etc. etc. Deze apparaten doen een poging om de leegte tussen telefoon en PC op te vullen. De kunst is echter om dit op een toegankelijke (lees: idiot proof) wijze te doen. En, met name als het apparaat een entertainment functie heeft, de gebruiker het gevoel te geven dat hij niet meer achter zijn PC (associatie = werk) zit. Volgens dezelfde denklijn snap ik niet dat er mensen zijn die een film kunnen kijken op hun PC. Dat voelt niet lekker. En dat vond Apple blijkbaar ook.

Mijn enthousiasme voor de iPad was in de eerste instantie gebaseerd op juist dat inzicht: dit is een Apple-waardig product. Über-gebruikersvriendelijk, perfect afgewerkt. Natuurlijk droom ik al jaren van de tablets zoals ze gebruikt worden in Star Trek (note: de Star Trek beelden tijdens de presentatie van de iPad zijn dus echt geen toeval). Zoals alles in Star Trek, zou ook dit ooit werkelijkheid worden. Mijn e-book reader komt in de buurt, maar het gat is toch nog net groot genoeg om er een olietanker doorheen te marcheren. Maar woensdag dacht ik dus even dat we er waren, de toekomst is nu. Even… totdat het fatale moment zich voordeed: het “plug-in missing” symbooltje op het scherm van de iPad tijdens de demonstratie van Steve.

Flash plug-in missing - Bron: Engadget

Kort daarna verscheen, zoals ik het mij herinner, de site van National Geographic, met een banner boven in beeld. Om mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het foute eind had, ben ik direct naar de site van National Geographic gesurft – “please… laat dit een Flash-banner zijn”. Helaas, de site van National Geographic is slim genoeg om te detecteren of de Flash plug-in aanwezig is en, zo niet, een graphic in plaats van de Flash animatie te tonen. Mijn laatste hoop vervlogen.

National Geographic op de iPad (zonder Flash) - Bron: Gizmodo

Conclusie: de iPad biedt (net als de iPhone) geen ondersteuning voor Flash! “The best browsing experience ever”, zegt Steve nog. Ik kan mijn tranen net bedwingen. Daarna demonstreert Steve de “pixel doubler” voor iPhone Apps (waardoor een App 2x zo groot op het scherm verschijnt, je kunt je wel voorstellen wat dit doet met de scherpte van de graphics) en dan hou ik het niet meer.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Aan Adobe (lees: de eigenaar van Flash) ligt het niet, die willen graag. En Apple misschien ook wel, maar ze hebben het zichzelf moeilijk gemaakt. Apple wil namelijk geld verdienen. Zoveel mogelijk geld verdienen. En dat kan door het verkopen van Apps via de App Store. Een fontein die goud spuit. De integratie van Flash in de iPad kan deze Apps volledig vervangen. Klanten die normaal gesproken geld zouden uitgeven in de App Store, surfen naar een website waar zich een Flash-applicatie bevindt met dezelfde functionaliteit. Dat is waarschijnlijk de grootste angst van Apple. Ze verliezen daarmee de controle en de inkomsten.

De vraag is uiteindelijk of ze hiermee wegkomen bij de iPad. Waarschijnlijk wel, omdat de meeste mensen niet weten hoe belangrijk Flash voor het web is. En omdat er waarschijnlijk voldoende Apps ontwikkeld zullen worden om de gaten op te vullen (geen YouTube videos via Safari? Download de YouTube App!) én omdat HTML 5 eraan komt (waarbij video zonder Flash in de browser getoond kan worden). Maar toch word ik er een beetje verdrietig van.

Mijn nieuwe iMac doet het niet zoals zij het zou moeten doen. Zij knippert namelijk. Apple heeft een foutje gemaakt, maar er nog geen oplossing voor bedacht. En daarom knippert mijn nieuwe iMac 27 inch Intel i7. Althans het geïntegreerde LED-scherm. Dat is jammer, want ik ben n.l. een Apple-junkie én early adaptor. Slecht combinatie, ook in dit geval. Mijn naam is Jasper en ik ben een Apple-o-holic. En mijn nieuw iMac knippert, dus ik baal er stevig van.

Vandaag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, want hartje winter. Naja, de dag zelf is natuurlijk niet depressief, maar ik was het wel, want mijn iMac knippert. Daarom ben ik vandaag maar weer teruggegaan naar mijn Apple-dealer. Zij wisten het ook niet en hebben haar daar gehouden. Ze is nu tijdelijk onder toezicht geplaatst. Gelukkig had ik nog enkele sympathieke contacten vandaag, waardoor de dag niet helemaal zinloos was.

Overigens knippert mijn iMac al sinds ik hem twee weken geleden kreeg. Behalve knipperen ging hij af en toe op zwart en kwam de onderkant van het beeld soms aan de bovenkant in beeld. Het dock bovenaan, leuke variatie, maar niet als hij je opgedrongen wordt. Vorige week werd zij reeds gerepareerd, maar dat mocht niet baten. Ondanks het nieuwe scherm en de bijbehorende kabel, knippert zij nog steeds. Minder dan daarvoor, maar nog steeds storend, want ik heb haar liever zonder problemen.

Gelukkig ben ik niet alleen. Meer dan 3000 posts steunen mij bij dit probleem. Wauw, ik ontvang steun uit de hele wereld. Nu Apple nog. Jongens: DOE ER IETS AAN!

Al lange tijd ben ik geïnspireerd met domotica bezig. Tussen de pauzes, die soms maanden duren, door sleutel ik aan mijn eigen domotica set-up in onze loft. Zo zijn alle lichtschakelaars inmiddels voorzien van codes waarmee ik ze via de computer kan bedienen (voor andere nerds: ik maak gebruik van X10 – niet altijd betrouwbaar, maar wel goed betaalbaar en lekker flexibel voor de hobbyist).

Lees meer…

Augmented reality: parkeer een Ka

In Computer!Totaal las ik er al over en nu zag ik toevallig een kort artikeltje in de Adformatie van begin deze maand. Kans en tijd om het uit te proberen: ‘augmented reality technology’.

Je surft naar een (speciaal ontwikkelde) website en door een plaatje, in dit geval een advertentie, voor je webcam te houden, verschijnt er op je scherm een projectie van een (interactief) 3D object. Zo kun je in dit voorbeeld, www.parkeereenka.nl, een Ford Ka over de advertentiepagina sturen met je cursortoetsen.

Onder het motto ‘de nieuwe Ford Ka is zo klein dat je hem overal kunt parkeren’, mag je vervolgens proberen om het autootje op de juiste plek neer te zetten. Je moet de pagina wel goed stilhouden, anders verdwijnt het beeld zo nu en dan. Het is dus nog niet helemaal perfect, maar wel leuk bedacht.

Mocht je het zelf willen proberen, dan kun je op de website tevens de advertentie downloaden om deze vervolgens uit te printen en voor je camera te houden.

Na zo’n 25 jaar met computers te werken, had ik het moeten weten. Toch ben ik er de afgelopen week twee keer ingetrapt.

De eerste keer was het de ADSL router. Nadat mijn Internetverbinding al enkele maanden slechts 1/6 van de beloofde snelheid haalde, kwam ik eindelijk op het idee om de router eens op nieuw op te starten. Probleem opgelost.

Omdat de router al die tijd gewoon correct functioneerde, op de snelheid na dan, was het niet bij mij opgekomen om een reboot te doen. Mijn vertrouwen in dit product was blijkbaar erg hoog, want ik heb routers gekend die ik iedere dag moest rebooten. Heen- en weergemaild met de helpdesk, alle statistieken leken in orde. Mijn tijdelijke conclusie was dat de servers dan wel overbelast zouden zijn. Totdat ik afgelopen week het licht zag. Stroom eraf, stroom erop, klaar.

De tweede keer was het de Media Center PC. Na een herinstallatie van Vista, die nodig was om van TV Pack 2008 af te komen, leken de satelliettuners geen (of weinig) zenders meer te vinden. Zelfs mijn vertrouwen in deze PC en Windows Vista was inmiddels zo hoog opgelopen, constateer ik achteraf, dat ik eerst enkele dagen geprobeerd heb om scan na scan uit te voeren, nieuwe transponderlijsten te laden, etc. Eergisteren uiteindelijk het heldere inzicht: reboot, scan, klaar. Nu werkt het zoals ik het bedoeld heb.

Conclusie 1: Vertrouwen is goed, rebooten is beter
Conclusie 2: Economie.reboot() ?