Een concert van U2 is een holistische ervaring. Een waanzinnig goede performance, een flinke dosis Nelson Mandela (Sunday bloody Sunday) met een vleugje Eckhart Tolle (Stuck in a moment you can’t get out of) en voor deze keer zelfs aangekleed met een tintje Michael Jackson (ter ere van natuurlijk). Nee, Bono en zijn drie trouwe vrienden zijn niet oppervlakkig en dat zul je weten ook. Sunday bloody sunday werd volledig geactualiseerd in het kader van “solidariteit met de Iraanse bevolking”, waarbij het hele stadion werd groengekleurd. In analogie met de groene profielfoto’s op Twitter, zeg maar (tenminste, dat is de analogie die mij het eerste inviel). Het nummer You never walk alone (alsof je op een willekeurige bruiloft staat), werd opgedragen aan vrijheidstrijdster Aung San Suu Kyi – die naam heb ik even opgezocht – uit Burma. En daar is natuurlijk niets mis mee.

Wat ik dit weekend heb geleerd is dat ik van fans echter nog steeds weinig begrijp. Ik snap niet goed waarom mensen op een voetstuk geplaatst worden, omdat ze bijvoorbeeld goed kunnen zingen (of voetballen of zwemmen of enig ander recreatief tijdverdrijf – want dat is het meestal toch). Misschien komt mijn aversie voor dit fenomeen voort uit een jeugdtrauma. Toen ik acht was, was ik fan van Doe Maar. En die gingen uit elkaar. Zelf had ik daar niet heel veel last van, maar de beelden van huilende tienermeisjes staan nog op mijn netvlies getatoëerd. Toen ik dat drama voor de eerste keer zag, heb ik besloten nooit meer fan te worden.

Fans zijn niet rationeel: ik vind iemand heel goed in zijn werk, dus kom, laat ik hem al zijn privacy ontnemen. Dat bleek ook dit weekend weer. Wij liepen door Parijs en kwamen langs het hotel van Bono. Hoe wij wisten dat dit het hotel van Bono was? Er stond een rij van drie fans dik rond de ingang te wachten. Bono zou om half zes naar buiten komen. Het was twee uur. ‘En om vier uur gaat onze bus!’, riep een van de Nederlandse fans. Kortom, logica compleet zoek. Wel een shock voor mij, want ik realiseerde mij plotseling dat er mensen zijn die met een busreis vanuit Nederland komen om U2 te zien. Dat haalt de romantiek er dan wel weer een beetje vanaf. Dat dan weer wel.