Gisteravond eindelijk de laatste Michael Moore film Capitalism: A Love Story gezien. Hij stond al een tijdje -sinds de lancering, zeg maar- op mijn lijstje en wat blijkt: hij is wederom dik de moeite waard. Natuurlijk, ik weet ook wel dat Michael Moore ongenuanceerd en extreem is. Maar deze film zet je toch aan het denken, want zelfs als slechts een deel van de feiten klopt, is het tijd voor Change (Yes we can!).

De nieuwe Health Care Bill is een bijzondere stap in de goede richting, hoewel deze stap volgens MM nog niet groot genoeg is. In ieder geval bewijst deze nieuwe wet dat de democratie in de US of A nog niet helemaal weggevaagd is. Interessante keuze: what’s it gonna be? Democracy or Capitalism? Misschien een vraag die we ons in Europa ook zo langzamerhand moeten gaan stellen…

Zojuist heb ik het boek “De Prooi” van Jeroen Smit afgerond. Voor iedereen die de illusie wil vasthouden dat aan de top van het bedrijfsleven mensen met bijzondere talenten of unieke gaven rondlopen, raad ik af om dit boek te lezen. Ik heb een diep respect voor Jeroen Smit die er in geslaagd is om van de chaos bij Dé bank een duidelijk verhaal te maken. Voor wie het nog niet kent, “De Prooi” gaat over de ondergang van ABN AMRO (de periode 1990 tot nu) en werd voorgedragen als “Managementboek van het jaar 2009″ (maar heeft het helaas niet gehaald).

Natuurlijk heb ik er geen verstand van, is dit volledig mijn persoonlijke mening, heb ik waarschijnlijk een verkeerd beeld van de werkelijkheid en is het wel erg gemakkelijk tikken vanachter mijn toetsenbord, maar als ik lees dat deze topmannen, met hier en daar een vrouw, voltijds bezig waren met het behartigen van hun persoonlijke belangen kan ik niets anders dan concluderen dat de evolutie enorm gefaald heeft. Maar een enkeling die zich, helaas ook pas rond zijn zestigste, realiseert dat het leven te kort is om het te verspillen aan dit doorlopende circus. Echt bizar hoe primitief mensen nog steeds in elkaar zitten. Over de medewerkers (eh, onderdanen) lees je trouwens weinig, die deden er gewoon niet toe. Alsof een groepje van enkele tientallen managers, gesteund door wat aandeelhouders, daadwerkelijk iets concreets kan bereiken.

Het goede nieuws is dat het bewijs weer is geleverd: pretenties, illusies en arrogantie leiden tot niets. Het kan even duren, maar dan laten de universele wetten zich gelden. De bank als geheel hield op te bestaan, Fortis mocht er een jaartje mee spelen en nu zijn ze – dankzij Wouter Bos en de rest van de regering – gewoon eigendom van jou en mij. En de bejaarde bestuurders blijven achter met de overpeinzing: was dat mijn leven? Gelukkig hebben ze samen wel één miljard mogen verdelen, als pleister op de wonden. Eens kijken, hoeveel huizen, auto’s en boten heb je nodig om dan toch nog gelukkig te worden? (het antwoord is 0. Ach, of misschien 1 huis dan, als we Maslov mogen geloven).

Dat was wel even schrikken. Las ik afgelopen week nog het interview met Willem Middelkoop in het Reformatorisch Dagblad (hoe kom ik daar? Nou via niburu.nl) over het einde van het huidige geldsysteem (dat nabij is, schijnt), stond er plotseling een bericht op nu.nl dat de handel op de Amsterdamse beurs wegens ‘onbekende oorzaak’ stilligt. Ja, dan krijg je toch direct spijt dat je niet eerder ‘al’ je geld in goud hebt omgezet.