Mijn eerste associatie was de “Hitchhiker’s Guide To The Galaxy” van Douglas Adams. En guess what? Er is eindelijk en – wat mij betreft – geheel onverwacht (Douglas Adams is nl. in 2001 overleden!) een zesde deel verschenen in deze trilogie van vijf delen. En die werd dus via deze weg geadverteerd. Buiten het feit dat dit heel goed nieuws is, is de advertentie briljant! Met twee woorden bereik je namelijk iedere fan van deze verhalenreeks en dat zijn er nogal wat. Zelf heb ik overigens slechts de boeken gelezen (in het Engels; ik weet niet of er een Nederlandstalige vertaling van is, maar ik kan mij niet voorstellen dat deze de moeite waard is – de stijl van Adams lijkt mij onvertaalbaar) en de film gezien. Het schijnt dat er ook radio shows en tv series gemaakt zijn.

Op basis van de advertentie ben ik bij Selfridges op zoek gegaan naar het nieuwe boek met de titel And Another Thing… En ondanks dat het pas de 12e van deze maand uit zou komen, waarschijnlijk om het verschijnen van het eerste boek op 12 oktober 1979 te vieren, heb ik afgelopen zaterdag al een exemplaar kunnen bemachtigen. Een paar hoofdstukken verder kan ik alvast zeggen dat Eoin Colfer, de nieuwe schrijver, bijzonder goed de juiste noot raakt van de kenmerkend humoristische schrijfstijl van Adams. Aanrader dus. Mijn eindoordeel volgt binnenkort…

Ben je benieuwd wat de woorden Don’t Panic voor Douglas Adams-addicts betekenen en, misschien interessanter, wat The Answer to the Ultimate Question of Life, The Universe, and Everything (Pas op! Niet klikken, spoiler alert!) is? Dan raad ik je zeker aan om de zes boeken uit deze trilogie te bemachtigen. Een mooi moment, want er schijnt een speciale editie uit te komen…

Update, 16-10-2009:

And Another Thing… uitgelezen. Zeer de moeite waard, maar volgens mij niet geschikt voor mensen die nieuw zijn in deze serie. Er wordt veel gerefereerd naar voorgaande verhalen, dus deze context is erg handig als je alles wilt begrijpen. Zoals ze in België zeggen: begin maar vast te lezen!

Het boek leest lekker snel en is echt geweldig stigmatiserend. Het gaat over een joodse jongeman, David Samuels, die op zoek gaat naar een intellectuele negerin. Zo donker mogelijk, maar wel graag conversaties op niveau. Vuisje heeft het allemaal lekker overtrokken en dat maakt het verhaal leuk om te lezen. Volgens mij hoef je niet per definitie blank te zijn om de humor van dit boek in te zien, de commotie begrijp ik dus niet helemaal. Uiteraard is er natuurlijk altijd wel iemand te vinden die beledigd is (tip: Limburgers worden ook niet gespaard) of gewoon kwaad is over het leven in het algemeen.

Het leest in ieder geval lekker snel weg en ik moet zeggen dat ik een behoorlijk rijtje nieuwe woorden heb bijgeleerd; ik woon dan ook niet in de Bijlmer of in Oud-Zuid. Van sommige woorden weet ik helaas de betekenis nog steeds niet. Tevens geeft het een leuk inzicht in een aantal subculturen, waarbij je als lezer zelf mag bepalen welk deel overdreven is. Dat laatste zal met name afhangen van je eigen achtergrond. Wat mij betreft in ieder geval een aanrader. Zal David zijn negerin vinden?

Natuurlijk heb ik er geen verstand van, is dit volledig mijn persoonlijke mening, heb ik waarschijnlijk een verkeerd beeld van de werkelijkheid en is het wel erg gemakkelijk tikken vanachter mijn toetsenbord, maar als ik lees dat deze topmannen, met hier en daar een vrouw, voltijds bezig waren met het behartigen van hun persoonlijke belangen kan ik niets anders dan concluderen dat de evolutie enorm gefaald heeft. Maar een enkeling die zich, helaas ook pas rond zijn zestigste, realiseert dat het leven te kort is om het te verspillen aan dit doorlopende circus. Echt bizar hoe primitief mensen nog steeds in elkaar zitten. Over de medewerkers (eh, onderdanen) lees je trouwens weinig, die deden er gewoon niet toe. Alsof een groepje van enkele tientallen managers, gesteund door wat aandeelhouders, daadwerkelijk iets concreets kan bereiken.

Het goede nieuws is dat het bewijs weer is geleverd: pretenties, illusies en arrogantie leiden tot niets. Het kan even duren, maar dan laten de universele wetten zich gelden. De bank als geheel hield op te bestaan, Fortis mocht er een jaartje mee spelen en nu zijn ze – dankzij Wouter Bos en de rest van de regering – gewoon eigendom van jou en mij. En de bejaarde bestuurders blijven achter met de overpeinzing: was dat mijn leven? Gelukkig hebben ze samen wel één miljard mogen verdelen, als pleister op de wonden. Eens kijken, hoeveel huizen, auto’s en boten heb je nodig om dan toch nog gelukkig te worden? (het antwoord is 0. Ach, of misschien 1 huis dan, als we Maslov mogen geloven).