Nu we het toch over Apple hebben, wil ik ook even iets kwijt over de iPad. Naar mijn mening heeft Apple het zichzelf moeilijk gemaakt. Natuurlijk was ik er afgelopen woensdag live bij toen de iPad geïntroduceerd werd. Naja, dankzij live (foto-)verslag van Gizmodo, Engadget, MacRumors en via Twitter was de introductie in ieder geval goed te volgen online. Je had wel meer dan één site nodig, want door de drukte waren ze niet erg stabiel. Tijdens de presentatie sloeg de aanvankelijke juichstemming bij mij om in, hoe zal ik het noemen, verdriet. Verdriet om de keiharde commerciële inslag die Apple ervan weerhoudt om net de extra stap te zetten die nodig is om van de iPad de ultieme tablet te maken. Ik zal het uitleggen.

Als mijn Wordpress App op mijn iPhone zojuist niet mijn eerste draft van dit bericht om mysterieuze reden had verwijderd (hmmm, een anti-Apple sfeertje, daar ben ik geen iPhone voor geworden, weg ermee…), dan had ik dit bericht volledig op de iPhone getypt. Dat was prettig geweest, want dan had ik nu niet achter mijn computer op mijn werkplek gezeten en meer het gevoel gehad dat ik voor mijn ontspanning dan als inspanning dit artikeltje aan het schrijven was. Stel dat ik het berichtje op de iPhone had afgerond, dan was ik vervolgens waarschijnlijk alsnog achter mijn computer gekropen om het van links te voorzien en de finale versie te checken. Daarvoor is de schermgrootte en de interface van de iPhone namelijk net te beperkt.

Steve Jobs heeft dus gelijk als hij zegt dat er een missing-link zit tussen de telefoon (meer specifiek: de smartphone en heel specifiek: de iPhone) en de computer (iMac, MacBook, of misschien zelfs iets dat niet van Apple is). Deze constatering is overigens niet nieuw, want tablet PC’s bestaan al jaren, net als netbooks, UMPC’s etc. etc. Deze apparaten doen een poging om de leegte tussen telefoon en PC op te vullen. De kunst is echter om dit op een toegankelijke (lees: idiot proof) wijze te doen. En, met name als het apparaat een entertainment functie heeft, de gebruiker het gevoel te geven dat hij niet meer achter zijn PC (associatie = werk) zit. Volgens dezelfde denklijn snap ik niet dat er mensen zijn die een film kunnen kijken op hun PC. Dat voelt niet lekker. En dat vond Apple blijkbaar ook.

Mijn enthousiasme voor de iPad was in de eerste instantie gebaseerd op juist dat inzicht: dit is een Apple-waardig product. Über-gebruikersvriendelijk, perfect afgewerkt. Natuurlijk droom ik al jaren van de tablets zoals ze gebruikt worden in Star Trek (note: de Star Trek beelden tijdens de presentatie van de iPad zijn dus echt geen toeval). Zoals alles in Star Trek, zou ook dit ooit werkelijkheid worden. Mijn e-book reader komt in de buurt, maar het gat is toch nog net groot genoeg om er een olietanker doorheen te marcheren. Maar woensdag dacht ik dus even dat we er waren, de toekomst is nu. Even… totdat het fatale moment zich voordeed: het “plug-in missing” symbooltje op het scherm van de iPad tijdens de demonstratie van Steve.

Flash plug-in missing - Bron: Engadget

Kort daarna verscheen, zoals ik het mij herinner, de site van National Geographic, met een banner boven in beeld. Om mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het foute eind had, ben ik direct naar de site van National Geographic gesurft – “please… laat dit een Flash-banner zijn”. Helaas, de site van National Geographic is slim genoeg om te detecteren of de Flash plug-in aanwezig is en, zo niet, een graphic in plaats van de Flash animatie te tonen. Mijn laatste hoop vervlogen.

National Geographic op de iPad (zonder Flash) - Bron: Gizmodo

Conclusie: de iPad biedt (net als de iPhone) geen ondersteuning voor Flash! “The best browsing experience ever”, zegt Steve nog. Ik kan mijn tranen net bedwingen. Daarna demonstreert Steve de “pixel doubler” voor iPhone Apps (waardoor een App 2x zo groot op het scherm verschijnt, je kunt je wel voorstellen wat dit doet met de scherpte van de graphics) en dan hou ik het niet meer.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Aan Adobe (lees: de eigenaar van Flash) ligt het niet, die willen graag. En Apple misschien ook wel, maar ze hebben het zichzelf moeilijk gemaakt. Apple wil namelijk geld verdienen. Zoveel mogelijk geld verdienen. En dat kan door het verkopen van Apps via de App Store. Een fontein die goud spuit. De integratie van Flash in de iPad kan deze Apps volledig vervangen. Klanten die normaal gesproken geld zouden uitgeven in de App Store, surfen naar een website waar zich een Flash-applicatie bevindt met dezelfde functionaliteit. Dat is waarschijnlijk de grootste angst van Apple. Ze verliezen daarmee de controle en de inkomsten.

De vraag is uiteindelijk of ze hiermee wegkomen bij de iPad. Waarschijnlijk wel, omdat de meeste mensen niet weten hoe belangrijk Flash voor het web is. En omdat er waarschijnlijk voldoende Apps ontwikkeld zullen worden om de gaten op te vullen (geen YouTube videos via Safari? Download de YouTube App!) én omdat HTML 5 eraan komt (waarbij video zonder Flash in de browser getoond kan worden). Maar toch word ik er een beetje verdrietig van.

Mijn nieuwe iMac doet het niet zoals zij het zou moeten doen. Zij knippert namelijk. Apple heeft een foutje gemaakt, maar er nog geen oplossing voor bedacht. En daarom knippert mijn nieuwe iMac 27 inch Intel i7. Althans het geïntegreerde LED-scherm. Dat is jammer, want ik ben n.l. een Apple-junkie én early adaptor. Slecht combinatie, ook in dit geval. Mijn naam is Jasper en ik ben een Apple-o-holic. En mijn nieuw iMac knippert, dus ik baal er stevig van.

Vandaag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, want hartje winter. Naja, de dag zelf is natuurlijk niet depressief, maar ik was het wel, want mijn iMac knippert. Daarom ben ik vandaag maar weer teruggegaan naar mijn Apple-dealer. Zij wisten het ook niet en hebben haar daar gehouden. Ze is nu tijdelijk onder toezicht geplaatst. Gelukkig had ik nog enkele sympathieke contacten vandaag, waardoor de dag niet helemaal zinloos was.

Overigens knippert mijn iMac al sinds ik hem twee weken geleden kreeg. Behalve knipperen ging hij af en toe op zwart en kwam de onderkant van het beeld soms aan de bovenkant in beeld. Het dock bovenaan, leuke variatie, maar niet als hij je opgedrongen wordt. Vorige week werd zij reeds gerepareerd, maar dat mocht niet baten. Ondanks het nieuwe scherm en de bijbehorende kabel, knippert zij nog steeds. Minder dan daarvoor, maar nog steeds storend, want ik heb haar liever zonder problemen.

Gelukkig ben ik niet alleen. Meer dan 3000 posts steunen mij bij dit probleem. Wauw, ik ontvang steun uit de hele wereld. Nu Apple nog. Jongens: DOE ER IETS AAN!

Wat heeft Tunesië met Star Wars te maken? Wat mij betreft niets, tot voor kort dan. Enkele weken geleden was ik in Tunesië en toen kwam ik erachter dat er een plaats genaamd Tataouine in zuidelijk Tunesië ligt. Toen ging er bij mij een ledje branden.

Hoewel ik niet helemaal into Star Wars ben – ik ben meer een Star Trek kind of guy en iedereen weet dat die twee niet goed samengaan – wist ik dat Tatooine de naam van de thuisplaneet van Luke Skywalker is. Gelukkig was ik in dit geval dus nerd genoeg om mij toch nog iets van Star Wars te herinneren. Tatooine is trouwens ook de thuisplaneet van Anakin Skywalker, maar dat heb ik opgezocht, want ik ben blijkbaar meer old school als het om Star Wars gaat.

Enniewee, het mooie is dus dat George Lucas de naam van deze planeet geleend heeft van Tunesië en daarnaast ook een deel van de films opgenomen heeft in deze regio. Kijk, dat vind ik dus een leuk weetje en op deze wijze krijg je toch nog iets van cultuur mee tijdens je zonvakantie (ehm, zomervakantie in ons geval, don’t ask). Voor ons in ieder geval genoeg reden om even een trip naar de Sahara te maken en het decor eens van dichtbij te bekijken. Ik kan niet zeggen dat ik iets uit de films herkend heb – met uitzondering van grote hoeveelheden zand – maar goed, ik vond het wel een leuke gedachte en die wilde ik graag even delen. May the force be with you.

Associatie is a funny thing. Dit weekend liep ik door de subway in Londen en plotseling zag ik in mijn ooghoek in grote gele letters de woorden ‘Don’t Panic!’. De perfecte filter voor hetgeen de betreffende marketeer via deze abri poster wilde bereiken. Er is namelijk een selecte groep mensen die reageert op deze woorden en dat bleek precies de doelgroep voor deze uiting. Waaraan denk je zelf als je de woorden “Don’t Panic!” leest? Eens kijken of je in de doelgroep zit…

Mijn eerste associatie was de “Hitchhiker’s Guide To The Galaxy” van Douglas Adams. En guess what? Er is eindelijk en – wat mij betreft – geheel onverwacht (Douglas Adams is nl. in 2001 overleden!) een zesde deel verschenen in deze trilogie van vijf delen. En die werd dus via deze weg geadverteerd. Buiten het feit dat dit heel goed nieuws is, is de advertentie briljant! Met twee woorden bereik je namelijk iedere fan van deze verhalenreeks en dat zijn er nogal wat. Zelf heb ik overigens slechts de boeken gelezen (in het Engels; ik weet niet of er een Nederlandstalige vertaling van is, maar ik kan mij niet voorstellen dat deze de moeite waard is – de stijl van Adams lijkt mij onvertaalbaar) en de film gezien. Het schijnt dat er ook radio shows en tv series gemaakt zijn.

Op basis van de advertentie ben ik bij Selfridges op zoek gegaan naar het nieuwe boek met de titel And Another Thing… En ondanks dat het pas de 12e van deze maand uit zou komen, waarschijnlijk om het verschijnen van het eerste boek op 12 oktober 1979 te vieren, heb ik afgelopen zaterdag al een exemplaar kunnen bemachtigen. Een paar hoofdstukken verder kan ik alvast zeggen dat Eoin Colfer, de nieuwe schrijver, bijzonder goed de juiste noot raakt van de kenmerkend humoristische schrijfstijl van Adams. Aanrader dus. Mijn eindoordeel volgt binnenkort…

Ben je benieuwd wat de woorden Don’t Panic voor Douglas Adams-addicts betekenen en, misschien interessanter, wat The Answer to the Ultimate Question of Life, The Universe, and Everything (Pas op! Niet klikken, spoiler alert!) is? Dan raad ik je zeker aan om de zes boeken uit deze trilogie te bemachtigen. Een mooi moment, want er schijnt een speciale editie uit te komen…

Update, 16-10-2009:

And Another Thing… uitgelezen. Zeer de moeite waard, maar volgens mij niet geschikt voor mensen die nieuw zijn in deze serie. Er wordt veel gerefereerd naar voorgaande verhalen, dus deze context is erg handig als je alles wilt begrijpen. Zoals ze in België zeggen: begin maar vast te lezen!

Van sommige onderzoeken begrijp ik niet dat er niet meer aandacht voor is in de reguliere media. Zeker gezien het potentiële belang dat deze hebben voor de toekomst van onze samenleving. Ik doel hier op The Disclosure Project, in 1993 opgestart door Steven M. Greer, M.D.

Iedereen die enigszins openstaat voor de mogelijkheid dat wij niet de enige bewoners van dit heelal zijn, raad ik aan om de National Press Conference van 9 mei 2001 van The Disclosure Project te bekijken. Mocht je ervan overtuigd zijn dat wij echt het enige ‘intelligente’ leven zijn in een vrijwel oneindig groot heelal, dan raad ik je zeker deze video zeker aan. Dit is een mooie kans om je bewustzijn een beetje op te rekken. Oordeel zelf.

Natuurlijk wordt er heel wat ‘afverzonnen’ door menigeen die behoefte heeft aan een beetje aandacht, daarin dankbaar geholpen door Hollywood en de Chris Carters van deze wereld. Maar dat wil niet zeggen dat je alles per definitie kunt afdoen als fake. En precies daar is ruimte voor serieus onderzoek.

Het is weer een tijdje geleden dat ik hier geblogd heb. Niet dat ik niets van mij af te bloggen heb, integendeel, maar ik heb het nogal druk gehad met een nieuw concept dat wij (= Diamedia Minds) zeer recentelijk gelanceerd hebben: Canvas In A Box. Aangezien we het hier over een webshop en een blog hebben én daarnaast de gebruikelijke klanten ook niet stilzitten, zal het duidelijk zijn dat we het nogal druk hadden in deze, tja, vakantieperiode.

Het doel van Canvas In A Box is het aanbieden van kunstwerken op een laagdrempelige wijze. Daarvoor hebben we inmiddels een groot aantal kunstenaars benaderd om deel te nemen en hun digitale kunstwerken via de shop aan te bieden. Bezoekers kunnen de werken bekijken en bestellen, waarna wij ervoor zorgen dat deze op canvas gedrukt worden (inclusief bespanning op een houten frame) en afgeleverd worden op een adres in Nederland of België.

Via Canvas In A Box willen we ervoor zorgen dat particulieren en bedrijven zonder veel moeite originele, creatieve (dus niet de standaard IK** of Bl*kk*r made-in-China printjes) en kwalitatieve werken van echte kunstenaars kunnen bestellen. Eens wat anders dan de foto van de hond boven de bank of op kantoor. Tevens willen we kunstenaars graag inspireren om mooi werk te maken en hier ook nog iets aan te verdienen. Ambitieus en dan ben je dus wel even van de straat, zoals we inmiddels weten.

Samengevat ziet het er in ieder geval erg positief uit. Kunstenaars zijn enthousiast, bezoekers ook, Unicef ook (dat is ons vaste goede doel in dit project) en wij ook (nog steeds). Afgelopen maanden heb ik mij in ieder geval lekker kunnen uitleven in de techniek (vooral de 3D weergave in Flash was een leuke uitdaging ) en het lijkt erop dat dit voorlopig nog even doorgaat, want we hebben nog een aantal hele leuke plannen hiermee…

PS. Mocht je zelf digitale kunstwerken maken en deze willen tentoonstellen en aanbieden via Canvas In A Box? Neem dan zeker even contact met ons op!!!

Vandaag liep ik tegen een uiterst sympathieke foutmelding van Firefox aan. Kijk, zo kan het dus ook. Geen arrogantie in het kader van “error between chair and keyboard” of “fatal error, replace user”, maar gewoon de melding “Dit is gênant”. En dat is het natuurlijk ook, maar dankzij deze formulering net een beetje minder. Deze humor zou Microsoft, ongekroonde koning op het gebied van foutmeldingen, ook goed staan – lijkt me.

Firefox kent zijn plaats

Op mijn Mac was deze foutmelding overigens gemakkelijk te reproduceren. Open een paar tabbladen in Firefox en gebruik een geforceerde stop om de applicatie te killen. Na het opnieuw starten van Firefox verschijnt de melding.

Het kost mij een beetje moeite om ervoor uit te komen en als ik het op feestjes en partijen aan vrienden en kennissen vertel, dan word ik dikwijls vreemd aangekeken, ronduit uitgelachen of volgt er een voorzichtige bijval en knikken sommigen begripvol (en dat begrijp ik dan weer niet). Soms als ik het vertel, dan krijg ik juist enthousiaste reacties en dan weet ik dat ik een verwante ziel gevonden heb. Iemand met dezelfde afwijking als ik: ik ben namelijk een man en ik kijk naar vrouwenseries. En met ‘vrouwenserie’ bedoel ik niet een mannenfilm waarbij een vrouw met een serie mannen de liefde bedrijft, nee, ik bedoel de Ally McBeals van deze wereld (hier begon het allemaal mee), Sex In The City (tot en met de film) en natuurlijk de opvolgers van Carrie, Miranda, Charlotte en die blonde (jaja, uit mijn hoofd, maar die blonde vergeet ik steeds…) in Lipstick Jungle.

Lees meer…

Dit weekend was U2 in Parijs met de 360 graden tour. Omdat wij ieder excuus om naar Parijs te gaan automatisch een goed excuus vinden en we erin waren geslaagd om kaartjes te regelen voor het concert, stonden we afgelopen zondagavond met een paar vrienden in Stade de France.

Een concert van U2 is een holistische ervaring. Een waanzinnig goede performance, een flinke dosis Nelson Mandela (Sunday bloody Sunday) met een vleugje Eckhart Tolle (Stuck in a moment you can’t get out of) en voor deze keer zelfs aangekleed met een tintje Michael Jackson (ter ere van natuurlijk). Lees meer…

Apple brengt eindelijk een telefoon uit met MMS, video-opname, voice dialing en A2DP (= stereo bluetooth, zodat je niet meer via een kabeltje naar Fransje Bauer hoeft te luisteren) uit en de hele wereld staat weer te springen om deze nieuwe iPhone 3GS in haar armen te sluiten. Natuurlijk, dit zijn opties die iedere andere mobiele telefoon al jaren heeft, maar nu heeft de iPhone ze ook! Kopen dus!

Lees meer…