‘Is het allemaal een droom?’. Dat vraag ik mij weleens af. ’s Morgens word ik wakker en staar naar het plafond. Ik zie niet veel, want mijn contactlenzen liggen nog in de la in de badkamer. Maar ik kijk ook niet naar buiten, ik kijk naar binnen. Beelden schrapen langs de binnenkant van mijn schedel. Soms vang ik een emotie op, maar zelden is deze voor lange tijd vast te houden. Een glimp van de werkelijkheid. Of is de werkelijkheid die ik nu ervaar juist de echte werkelijkheid. Het moment tussen slapen en ontwaken biedt altijd mysterieuze ervaring, als je de tijd ervoor neemt om erop te letten. Dit moment duurt maar enkele seconden en als je niet oppast dan is het voorbij voordat je je herinnert dat je erop wilde letten. Als een zeepbel die voor je neus zweeft en zodra je hem te pakken hebt uiteenspat.

Lukt het je om dit moment te pakken te krijgen, dan besef je dat je leven misschien een droom is en dat je zojuist uit de werkelijkheid terugkeert naar de droom. Zou je het verschil merken? Een droom die levensecht is, ervaar je immers ook als echt. Wat garandeert je dan dat je leven niet een droom is. Of misschien de droom van iemand anders. Of misschien ben je gewoon een experiment van buitenaardse wezens die stage lopen bij de kosmische instantie die ervoor zorgt dat de aarde ronddraait en wij daardoor allemaal rondlopen met het idee dat dit de werkelijkheid is. In dat geval hoop ik altijd maar dat ik onderdeel ben van een geslaagd experiment, want ik zou het zo jammer vinden om verantwoordelijk gehouden te worden voor hun negatieve beoordeling. Zeker ook omdat ik er zelf zo weinig aan kan doen.