Stel, je bent een leuk, klein, zwart jongetje uit een muzikale familie. Het enige dat je de hele dag wilt doen is dansen en zingen. Je papa vindt je eigenlijk te jong om mee te doen met je grote broers, maar je wilt het zo graag, want dansen en zingen zit in je bloed en er is geen ontkomen aan. En dan mag je mee dat podium op en iedereen vindt het leuk en iedereen houdt van je. Behalve je papa, naja, die houdt wel van je, maar die vindt wel dat je een te grote neus hebt. Zwarte jongetjes hebben nou eenmaal grote neuzen, dat komt voor. Je zegt tegen jezelf dat het niet uitmaakt en gaat verder met dansen en zingen. En je papa vindt het geen probleem, want hij verdient er centjes mee en jij ook, maar helaas blijft er weinig tijd over om buiten te spelen en je enige vriendjes zijn allemaal dertig jaar ouder dan jou.

En dan besluit je dat je het ook zonder je broers kan, je kan immers goed dansen en zingen en je broers heb je daar eigenlijk helemaal niet meer bij nodig. Je kunt op eigen benen rondjes draaien. Je schrijft liedjes over hoe eng de nacht is en hoe slecht je bent, ook al weet iedereen dat je eigenlijk te goed bent voor deze wereld. Dan besluit je dat je een deel van je jeugd gemist hebt en dat de te grote neus je daar bij elke blik in de spiegel aan herinnert. Je neus moet kleiner en je jeugd moet terugkomen. Gelukkig heb je genoeg gespaard om een poging te doen deze twee dromen tot waarheid te maken. Het blijken illusies, maar je houdt van illusies en Disneyland is de fijnste plek op aarde. Daar zou je wel willen wonen, samen met veel lieve kinderen die vooral hun jeugd niet mogen missen. Zelf krijg je ook een paar kinderen van een paar mevrouwen, zo nu en dan laat je ze vliegen boven het balkon, zodat de hele wereld ze kan zien. Vliegen, daaraan denk je vaak, vliegen zoals Peter Pan – die immers ook altijd aan het balkon van de slaapkamer van Wendy kwam.

Je leven is een sprookje, maar zoals in ieder sprookje zijn er ook schavuiten, die hun giftige pijlen op jou richten. Ouders van kinderen die in jouw Disneyland kwamen spelen, hebben snode plannen om een zakcentje bij te verdienen. Om van het gezeur af te zijn, besluit je de zakcentjes te betalen, waarna er weer een verse rij nieuwe ouders klaar staat. Gelukkig zijn de mensen die erover beslissen het met je eens dat je geen kwade bedoelingen had met je speelkameraadjes. Maar dit soort kwade geesten gaan je niet in je koude kleren zitten en tot overmaat van ramp is de bodem van je spaarvarken in zicht. Iedereen wil alles van je afnemen en ze willen dat je je eigen Disneyland verkoopt en je eigendommen veilt. Gelukkig krijg je nog een laatste kans om op te treden voor het ganse land, hoewel je hoofd daar eigenlijk niet meer naar staat. Je had Nooitgedacht dat dansen en zingen zulke zwaarwegende gevolgen kon hebben.

Stel dat je dat leuke, kleine, zwarte jongetje zou zijn, zou het dan geen opluchting zijn om eindelijk voorgoed weg te mogen zweven richting de sterren? De ultieme moonwalk…