‘Is het allemaal een droom?’. Dat vraag ik mij weleens af. ’s Morgens word ik wakker en staar naar het plafond. Ik zie niet veel, want mijn contactlenzen liggen nog in de la in de badkamer. Maar ik kijk ook niet naar buiten, ik kijk naar binnen. Beelden schrapen langs de binnenkant van mijn schedel. Soms vang ik een emotie op, maar zelden is deze voor lange tijd vast te houden. Een glimp van de werkelijkheid. Of is de werkelijkheid die ik nu ervaar juist de echte werkelijkheid. Het moment tussen slapen en ontwaken biedt altijd mysterieuze ervaring, als je de tijd ervoor neemt om erop te letten. Dit moment duurt maar enkele seconden en als je niet oppast dan is het voorbij voordat je je herinnert dat je erop wilde letten. Als een zeepbel die voor je neus zweeft en zodra je hem te pakken hebt uiteenspat.

Lukt het je om dit moment te pakken te krijgen, dan besef je dat je leven misschien een droom is en dat je zojuist uit de werkelijkheid terugkeert naar de droom. Zou je het verschil merken? Een droom die levensecht is, ervaar je immers ook als echt. Wat garandeert je dan dat je leven niet een droom is. Of misschien de droom van iemand anders. Of misschien ben je gewoon een experiment van buitenaardse wezens die stage lopen bij de kosmische instantie die ervoor zorgt dat de aarde ronddraait en wij daardoor allemaal rondlopen met het idee dat dit de werkelijkheid is. In dat geval hoop ik altijd maar dat ik onderdeel ben van een geslaagd experiment, want ik zou het zo jammer vinden om verantwoordelijk gehouden te worden voor hun negatieve beoordeling. Zeker ook omdat ik er zelf zo weinig aan kan doen.

Op 9 juni mogen we weer naar de stembus. Of in mijn geval (wonend in het buitenland): op korte termijn mogen we het stembiljet met onze keuze insturen. Tijd dus om te bepalen wie de komende vier – of drie of twee of één – jaar Nederland regeert. Omdat de standpunten van de verschillende partijen toch enige gelijkenis vertonen, zeker als je al in een bepaalde hoek zit, leek het mij interessant om te weten te komen wat de partijen te zeggen hebben over Internet en digitale media. Mij zou dit in ieder geval helpen bij het bepalen van mij keuze.

Naast de gebruikelijke stemwijzers, heb ik tenminste al twee bronnen gevonden die je kunnen helpen bij het maken van je beslissing. Mits je natuurlijk enig belang hecht aan digitale vrijheid (of juist niet). Ten eerste stond er een grondig artikel op Tweakers.net waarin een aantal “technologische standpunten” van de partijen besproken worden. Ten tweede kwam ik via de Twitterfeed van Alexander Pechtold bij de Digitale Vrijheidswijzer van Bits of Freedom uit. Deze laatste site geeft duidelijk weer waar de verschillende partijen zich bevinden binnen het spectrum van digitale vrijheid.

Helaas is niet alle informatie terug te vinden in de programma’s van de partijen, waardoor er gaten ontstaan in de overzichten op de hiervoor genoemde sites. Je zult sommige ideeën dus zelf moeten invullen, maar het ontbreken van een standpunt zegt ook al veel… toch? Zelf ben ik er inmiddels wel uit. Alleen jammer dat het groen-op-groen van dat logo zo lelijk is, dat mag best eens Anders Ja.

Op welk moment in je leven beslis je om je huis roze te verven? Ze hebben een paar bomen in mijn tuin weggehaald en we kijken nu uit op een roze huis. Het is een groot huis, dus misschien wonen er meerdere families en was de kleur roze een compromis. Zoiets als paars in het paarse cabinet en of vanille dat altijd goed is (en saai). In ieder geval kijken we nu uit op een roze huis en dat heeft wel iets vrolijks en iets ‘we wonen op Curaçao’-achtigs. Enfin, de bomen komen niet meer terug, dus laten we er maar aan wennen.

Nu het eerste verdriet verwerkt is, raak ik er steeds meer van overtuigd dat de iPad een succes gaat worden. Daarom heb ik afgelopen dagen de Amerikaanse lancering nauwkeurig gevolgd. Geen enkel probleem, want mijn favoriete blogs (en dus mijn Google Reader) liepen letterlijk over van het iPad nieuws. Niet gek, want er zijn er nu al twee keer zoveel verkocht als voorspeld, naar schatting zo’n 700.000. Hieronder een korte samenvatting van dingen die mij opvielen.

Productiemiddel?

Niet iedereen is nog te spreken over de iPad als productiemiddel. Er wordt onder andere geklaagd over het toetsenbord. Dit verbaast mij niet. Zoals ik eerder schreef, is de iPad niet bedoeld als productiemiddel, maar als consumptiemiddel. De missing-link tussen de computer en de telefoon, waarmee je in je vrije tijd dingen doet die je op je computer zou kunnen doen, zonder dat je achter je computer wilt zitten (omdat dit teveel de associatie met werk oproept). Denk hierbij aan het lezen van een (e-)boek, het bekijken van een video, het bijhouden van een blog, het spelen van een spelletje en natuurlijk het surfen van websites.

Logischerwijs gaat men de iPad met een laptop vergelijken. Sorry, het is geen laptop. Het is een apparaat waarvoor de meeste toepassingen nog ontdekt moeten worden. Een nieuw paradigma. De belangrijkste vindingen zullen niets met productiviteit te maken hebben.

Ik kan mij overigens voorstellen dat een kleiner toetsenbord (bijvoorbeeld rechtsonder in beeld) beter zou werken dan het huidige virtuele toetsenbord (dat de hele breedte van het scherm omvat). Het toetsenbord van de iPhone, dat door een ervaren gebruiker in hoog tempo met twee of drie vingers bediend kan worden, heeft zich immers bewezen. Ik denk niet dat een virtueel toetsenbord met semi-normale afmetingen gemakkelijker in gebruik is. Daarnaast lokt dit inderdaad de vergelijking met een laptop uit en die kan dan alleen maar tegenvallen.

Op de iPad tekenen schijnt wel al aardig te lukken, mits je de juiste middelen gebruikt.

Innovatieve spellen

Zelf was ik wel gecharmeerd van het idee om de iPad te koppelen aan de iPhone. De combinatie iPad + iPhone schept namelijk een hele berg aan nieuwe mogelijkheden. Een leuk voorbeeld hiervan is Scrabble voor de iPad. Iedere speler gebruikt zijn iPhone om zijn letters te verzamelen en te rangschikken, terwijl de iPad het centrale Scrabblebord toont. Dit principe opent de deur voor veel “klassieke” gezelschapsspellen waarbij een deel van het spel gebaseerd is op het feit dat de spelers niet in elkaars kaarten mogen kijken. Toegegeven, zoals Engadget ook beschrijft, het is wel een redelijk duur Scrabblebord (c.q. kaartspel).

Op andere sites las ik enthousiaste reviews over speciale Need for Speed en Mirror’s Edge versies voor de iPad. Deze spellen, twee van mijn favorieten die ik zelf alleen ken van de XBOX 360, blijken op de iPad ook goed speelbaar te zijn.

Gekraakt

Een dag na de lancering wordt er al bericht dat de iPad bevrijd is uit zijn softwarematige gevangenschap. De jailbreak wordt via Twitter bekend gemaakt door een hacker die eerder ook verantwoordelijk was voor het “jailbreaken” van de iPhone. Hieruit kunnen we veilig concluderen dat beide systemen, zoals bekend, technisch veel op elkaar lijken (aangezien dezelfde exploit is gebruikt om beide gadgets te bevrijden).

Performance

Met de snelheid van de iPad zit het wel goed. Uit testen blijkt dat deze ongeveer tweemaal sneller is dan de iPhone 3GS. Deze laatst heb ik nog nooit kunnen betrappen op enige hapering in schermopbouw of animatie, dus de gebruikerservaring van de iPad is waarschijnlijk minstens zo goed. Daarnaast gaat de batterij zo’n 10 uur mee.

Buggy?

Natuurlijk zijn de eerste foutjes ook al ontdekt. De ontvangst van de ingebouwde WIFI ontvanger schijnt niet optimaal te zijn. Net zoals bij de Macbook Air is de ontvanger in de iPad achter het Apple-logo geplaatst. Dit biedt weinig ruimte voor een grote ontvanger en de consequenties hiervan worden door sommige gebruikers al ervaren. Daarnaast ligt de iPad geregeld met het logo naar beneden op een ondergrond, hetgeen de ontvangst natuurlijk ook niet bevordert.

In de community was er enige paniek over het feit dat de iPad niet zou opladen via de USB poort van je computer, hetgeen bij de iPhone redelijk gebruikelijk is. Het blijkt echter dat de iPad iets meer vermogen eist dan de iPhone, waardoor het opladen via een USB poort – tijdens gebruik – niet vanzelfsprekend is.

Nu wij nog

En wanneer mogen wij dan eindelijk van al dit moois genieten? Binnenkort. Eind april komt de iPad naar Europa, maar helaas nog niet naar Nederland of België. Dat wordt dus een ritje naar Duitsland of Frankrijk.

Gisteravond eindelijk de laatste Michael Moore film Capitalism: A Love Story gezien. Hij stond al een tijdje -sinds de lancering, zeg maar- op mijn lijstje en wat blijkt: hij is wederom dik de moeite waard. Natuurlijk, ik weet ook wel dat Michael Moore ongenuanceerd en extreem is. Maar deze film zet je toch aan het denken, want zelfs als slechts een deel van de feiten klopt, is het tijd voor Change (Yes we can!).

De nieuwe Health Care Bill is een bijzondere stap in de goede richting, hoewel deze stap volgens MM nog niet groot genoeg is. In ieder geval bewijst deze nieuwe wet dat de democratie in de US of A nog niet helemaal weggevaagd is. Interessante keuze: what’s it gonna be? Democracy or Capitalism? Misschien een vraag die we ons in Europa ook zo langzamerhand moeten gaan stellen…

Nu we het toch over Apple hebben, wil ik ook even iets kwijt over de iPad. Naar mijn mening heeft Apple het zichzelf moeilijk gemaakt. Natuurlijk was ik er afgelopen woensdag live bij toen de iPad geïntroduceerd werd. Naja, dankzij live (foto-)verslag van Gizmodo, Engadget, MacRumors en via Twitter was de introductie in ieder geval goed te volgen online. Je had wel meer dan één site nodig, want door de drukte waren ze niet erg stabiel. Tijdens de presentatie sloeg de aanvankelijke juichstemming bij mij om in, hoe zal ik het noemen, verdriet. Verdriet om de keiharde commerciële inslag die Apple ervan weerhoudt om net de extra stap te zetten die nodig is om van de iPad de ultieme tablet te maken. Ik zal het uitleggen.

Als mijn Wordpress App op mijn iPhone zojuist niet mijn eerste draft van dit bericht om mysterieuze reden had verwijderd (hmmm, een anti-Apple sfeertje, daar ben ik geen iPhone voor geworden, weg ermee…), dan had ik dit bericht volledig op de iPhone getypt. Dat was prettig geweest, want dan had ik nu niet achter mijn computer op mijn werkplek gezeten en meer het gevoel gehad dat ik voor mijn ontspanning dan als inspanning dit artikeltje aan het schrijven was. Stel dat ik het berichtje op de iPhone had afgerond, dan was ik vervolgens waarschijnlijk alsnog achter mijn computer gekropen om het van links te voorzien en de finale versie te checken. Daarvoor is de schermgrootte en de interface van de iPhone namelijk net te beperkt.

Steve Jobs heeft dus gelijk als hij zegt dat er een missing-link zit tussen de telefoon (meer specifiek: de smartphone en heel specifiek: de iPhone) en de computer (iMac, MacBook, of misschien zelfs iets dat niet van Apple is). Deze constatering is overigens niet nieuw, want tablet PC’s bestaan al jaren, net als netbooks, UMPC’s etc. etc. Deze apparaten doen een poging om de leegte tussen telefoon en PC op te vullen. De kunst is echter om dit op een toegankelijke (lees: idiot proof) wijze te doen. En, met name als het apparaat een entertainment functie heeft, de gebruiker het gevoel te geven dat hij niet meer achter zijn PC (associatie = werk) zit. Volgens dezelfde denklijn snap ik niet dat er mensen zijn die een film kunnen kijken op hun PC. Dat voelt niet lekker. En dat vond Apple blijkbaar ook.

Mijn enthousiasme voor de iPad was in de eerste instantie gebaseerd op juist dat inzicht: dit is een Apple-waardig product. Über-gebruikersvriendelijk, perfect afgewerkt. Natuurlijk droom ik al jaren van de tablets zoals ze gebruikt worden in Star Trek (note: de Star Trek beelden tijdens de presentatie van de iPad zijn dus echt geen toeval). Zoals alles in Star Trek, zou ook dit ooit werkelijkheid worden. Mijn e-book reader komt in de buurt, maar het gat is toch nog net groot genoeg om er een olietanker doorheen te marcheren. Maar woensdag dacht ik dus even dat we er waren, de toekomst is nu. Even… totdat het fatale moment zich voordeed: het “plug-in missing” symbooltje op het scherm van de iPad tijdens de demonstratie van Steve.

Flash plug-in missing - Bron: Engadget

Kort daarna verscheen, zoals ik het mij herinner, de site van National Geographic, met een banner boven in beeld. Om mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het foute eind had, ben ik direct naar de site van National Geographic gesurft – “please… laat dit een Flash-banner zijn”. Helaas, de site van National Geographic is slim genoeg om te detecteren of de Flash plug-in aanwezig is en, zo niet, een graphic in plaats van de Flash animatie te tonen. Mijn laatste hoop vervlogen.

National Geographic op de iPad (zonder Flash) - Bron: Gizmodo

Conclusie: de iPad biedt (net als de iPhone) geen ondersteuning voor Flash! “The best browsing experience ever”, zegt Steve nog. Ik kan mijn tranen net bedwingen. Daarna demonstreert Steve de “pixel doubler” voor iPhone Apps (waardoor een App 2x zo groot op het scherm verschijnt, je kunt je wel voorstellen wat dit doet met de scherpte van de graphics) en dan hou ik het niet meer.

Natuurlijk begrijp ik het wel. Aan Adobe (lees: de eigenaar van Flash) ligt het niet, die willen graag. En Apple misschien ook wel, maar ze hebben het zichzelf moeilijk gemaakt. Apple wil namelijk geld verdienen. Zoveel mogelijk geld verdienen. En dat kan door het verkopen van Apps via de App Store. Een fontein die goud spuit. De integratie van Flash in de iPad kan deze Apps volledig vervangen. Klanten die normaal gesproken geld zouden uitgeven in de App Store, surfen naar een website waar zich een Flash-applicatie bevindt met dezelfde functionaliteit. Dat is waarschijnlijk de grootste angst van Apple. Ze verliezen daarmee de controle en de inkomsten.

De vraag is uiteindelijk of ze hiermee wegkomen bij de iPad. Waarschijnlijk wel, omdat de meeste mensen niet weten hoe belangrijk Flash voor het web is. En omdat er waarschijnlijk voldoende Apps ontwikkeld zullen worden om de gaten op te vullen (geen YouTube videos via Safari? Download de YouTube App!) én omdat HTML 5 eraan komt (waarbij video zonder Flash in de browser getoond kan worden). Maar toch word ik er een beetje verdrietig van.

Mijn nieuwe iMac doet het niet zoals zij het zou moeten doen. Zij knippert namelijk. Apple heeft een foutje gemaakt, maar er nog geen oplossing voor bedacht. En daarom knippert mijn nieuwe iMac 27 inch Intel i7. Althans het geïntegreerde LED-scherm. Dat is jammer, want ik ben n.l. een Apple-junkie én early adaptor. Slecht combinatie, ook in dit geval. Mijn naam is Jasper en ik ben een Apple-o-holic. En mijn nieuw iMac knippert, dus ik baal er stevig van.

Vandaag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, want hartje winter. Naja, de dag zelf is natuurlijk niet depressief, maar ik was het wel, want mijn iMac knippert. Daarom ben ik vandaag maar weer teruggegaan naar mijn Apple-dealer. Zij wisten het ook niet en hebben haar daar gehouden. Ze is nu tijdelijk onder toezicht geplaatst. Gelukkig had ik nog enkele sympathieke contacten vandaag, waardoor de dag niet helemaal zinloos was.

Overigens knippert mijn iMac al sinds ik hem twee weken geleden kreeg. Behalve knipperen ging hij af en toe op zwart en kwam de onderkant van het beeld soms aan de bovenkant in beeld. Het dock bovenaan, leuke variatie, maar niet als hij je opgedrongen wordt. Vorige week werd zij reeds gerepareerd, maar dat mocht niet baten. Ondanks het nieuwe scherm en de bijbehorende kabel, knippert zij nog steeds. Minder dan daarvoor, maar nog steeds storend, want ik heb haar liever zonder problemen.

Gelukkig ben ik niet alleen. Meer dan 3000 posts steunen mij bij dit probleem. Wauw, ik ontvang steun uit de hele wereld. Nu Apple nog. Jongens: DOE ER IETS AAN!

Wat heeft Tunesië met Star Wars te maken? Wat mij betreft niets, tot voor kort dan. Enkele weken geleden was ik in Tunesië en toen kwam ik erachter dat er een plaats genaamd Tataouine in zuidelijk Tunesië ligt. Toen ging er bij mij een ledje branden.

Hoewel ik niet helemaal into Star Wars ben – ik ben meer een Star Trek kind of guy en iedereen weet dat die twee niet goed samengaan – wist ik dat Tatooine de naam van de thuisplaneet van Luke Skywalker is. Gelukkig was ik in dit geval dus nerd genoeg om mij toch nog iets van Star Wars te herinneren. Tatooine is trouwens ook de thuisplaneet van Anakin Skywalker, maar dat heb ik opgezocht, want ik ben blijkbaar meer old school als het om Star Wars gaat.

Enniewee, het mooie is dus dat George Lucas de naam van deze planeet geleend heeft van Tunesië en daarnaast ook een deel van de films opgenomen heeft in deze regio. Kijk, dat vind ik dus een leuk weetje en op deze wijze krijg je toch nog iets van cultuur mee tijdens je zonvakantie (ehm, zomervakantie in ons geval, don’t ask). Voor ons in ieder geval genoeg reden om even een trip naar de Sahara te maken en het decor eens van dichtbij te bekijken. Ik kan niet zeggen dat ik iets uit de films herkend heb – met uitzondering van grote hoeveelheden zand – maar goed, ik vond het wel een leuke gedachte en die wilde ik graag even delen. May the force be with you.

Associatie is a funny thing. Dit weekend liep ik door de subway in Londen en plotseling zag ik in mijn ooghoek in grote gele letters de woorden ‘Don’t Panic!’. De perfecte filter voor hetgeen de betreffende marketeer via deze abri poster wilde bereiken. Er is namelijk een selecte groep mensen die reageert op deze woorden en dat bleek precies de doelgroep voor deze uiting. Waaraan denk je zelf als je de woorden “Don’t Panic!” leest? Eens kijken of je in de doelgroep zit…

Mijn eerste associatie was de “Hitchhiker’s Guide To The Galaxy” van Douglas Adams. En guess what? Er is eindelijk en – wat mij betreft – geheel onverwacht (Douglas Adams is nl. in 2001 overleden!) een zesde deel verschenen in deze trilogie van vijf delen. En die werd dus via deze weg geadverteerd. Buiten het feit dat dit heel goed nieuws is, is de advertentie briljant! Met twee woorden bereik je namelijk iedere fan van deze verhalenreeks en dat zijn er nogal wat. Zelf heb ik overigens slechts de boeken gelezen (in het Engels; ik weet niet of er een Nederlandstalige vertaling van is, maar ik kan mij niet voorstellen dat deze de moeite waard is – de stijl van Adams lijkt mij onvertaalbaar) en de film gezien. Het schijnt dat er ook radio shows en tv series gemaakt zijn.

Op basis van de advertentie ben ik bij Selfridges op zoek gegaan naar het nieuwe boek met de titel And Another Thing… En ondanks dat het pas de 12e van deze maand uit zou komen, waarschijnlijk om het verschijnen van het eerste boek op 12 oktober 1979 te vieren, heb ik afgelopen zaterdag al een exemplaar kunnen bemachtigen. Een paar hoofdstukken verder kan ik alvast zeggen dat Eoin Colfer, de nieuwe schrijver, bijzonder goed de juiste noot raakt van de kenmerkend humoristische schrijfstijl van Adams. Aanrader dus. Mijn eindoordeel volgt binnenkort…

Ben je benieuwd wat de woorden Don’t Panic voor Douglas Adams-addicts betekenen en, misschien interessanter, wat The Answer to the Ultimate Question of Life, The Universe, and Everything (Pas op! Niet klikken, spoiler alert!) is? Dan raad ik je zeker aan om de zes boeken uit deze trilogie te bemachtigen. Een mooi moment, want er schijnt een speciale editie uit te komen…

Update, 16-10-2009:

And Another Thing… uitgelezen. Zeer de moeite waard, maar volgens mij niet geschikt voor mensen die nieuw zijn in deze serie. Er wordt veel gerefereerd naar voorgaande verhalen, dus deze context is erg handig als je alles wilt begrijpen. Zoals ze in België zeggen: begin maar vast te lezen!

Van sommige onderzoeken begrijp ik niet dat er niet meer aandacht voor is in de reguliere media. Zeker gezien het potentiële belang dat deze hebben voor de toekomst van onze samenleving. Ik doel hier op The Disclosure Project, in 1993 opgestart door Steven M. Greer, M.D.

Iedereen die enigszins openstaat voor de mogelijkheid dat wij niet de enige bewoners van dit heelal zijn, raad ik aan om de National Press Conference van 9 mei 2001 van The Disclosure Project te bekijken. Mocht je ervan overtuigd zijn dat wij echt het enige ‘intelligente’ leven zijn in een vrijwel oneindig groot heelal, dan raad ik je zeker deze video zeker aan. Dit is een mooie kans om je bewustzijn een beetje op te rekken. Oordeel zelf.

Natuurlijk wordt er heel wat ‘afverzonnen’ door menigeen die behoefte heeft aan een beetje aandacht, daarin dankbaar geholpen door Hollywood en de Chris Carters van deze wereld. Maar dat wil niet zeggen dat je alles per definitie kunt afdoen als fake. En precies daar is ruimte voor serieus onderzoek.